Donderdag was de laatste échte stagedag. Pia nam individueel leestesten af, terwijl de andere kinderen knutselden voor de slotbijeenkomst. De kinderen van de tweede klas waren ook nu bijzonder druk. We hadden soms moeite om ze te baas te kunnen, maar het lukte ons nog net. We bereidden ook de kinderen voor om een rondleiding te kunnen geven aan ouders, geïnteresseerden en sympathisanten die de volgende dag zouden komen.
’s Avonds gingen Niky en Vincent naar de afscheids BBQ van Willem, een medestagiair in Paramaribo bij de Staatstelevisie. Joachim en Pia spraken met Bianca, Ellen en Marijke af om te eten in Zanzibar. Na het eten trokken zij naar Havana Lounge voor een Party Hardy. De sfeer zat er niet goed in, de muziek is steeds hetzelfde en we kenden de playlist al bijna van buiten. Gene hoogvlieger dus en we keerden op tijd naar huis.
Op vrijdag werd de laatste hand gelegd aan de voorbereidingen van de slotbijeenkomst. Er worden hapjes en drankjes ingekocht, het verloop werd met z’n allen besproken en de laatste details werden in orde gemaakt.Om 14u30 gingen we al naar het buurtcentrum NAKS om alles klaar te zetten. De tentoonstelling van alle materialen werden buiten uitgestald. Er waren al twee kinderen aanwezig die zeer hulpvaardig waren. De andere kinderen sijpelden één voor één binnen al dan niet met ouders, broers, zussen, ooms, tantes, vriendjes, vriendinnetjes, …Om 15u30 bereikte de stress een hoogtepunt. Er moest nog heel wat materiaal uitgestald worden… Maar later beginnen is in Suriname geen probleem. Er werd nog eens met alle kinderen overlopen wat ze moesten doen, de liedjes werden nog eens herhaald en de planning werd met de kinderen overlopen.Tegen 16u werd de slotbijeenkomst geopend door een inleidend woordje van Vincent en Niky. De ouders werden dan uitgenodigd om een kijkje te gaan nemen naar het materiaal en de kinderen zouden uitleg geven. Er was heel wat volk: een mooie opkomst van de ouders en familie, de televisie (journaal), enkele mensen van SUCET en hooggeplaatste heren van het VVOB (een onderwijsinstantie). De 1e klas was een beetje verlegen met al deze onbekende mensen om hen heen, maar de 2e klas was uitgelaten tot druk vanwege de laatste keer, koekjes, chips en sap.Het verliep wat chaotisch, want de televisie wilde ons interviewen, de heren van het VVOB kwamen om een extra woordje uitleg vragen, … De kinderen hadden dus hier en daar vrijspel.Na de tentoonstelling volgde de uitreiking van de diploma’s met een cadeautje. De kinderen zongen eerst nog een liedje en kregen daarna één voor één hun werkjes in een map, een diploma, een spelletjesboek en voor de ouders tips om de kinderen met huiswerk te begeleiden.Na de uitreiking volgde het slotwoord van Mevrouw Kramp, hoofd van organisatie SUCET. Ze benadrukte hoe belangrijk individuele ondersteuning is voor de kinderen op school, bedankte ons voor de inzet en moeite voor soso (gratis). Nadien volgde nog een klein slotwoordje van het Accent op Talent-team (wij dus) en dan was het tijd voor een brassa met de kinderen. Een beetje emotioneel namen we afscheid van deze lieve kinders. De ouders kwamen ons persoonlijk en oprecht bedanken met een handdruk. Aandoenlijk zenne…
Daarna was het opruimen geblazen. Al het uitgestalde materiaal weghalen, de banken op hun plaats, hier en daar wat keren.Daarna keerden we naar huis. Pia kroop vroeg in bed, Joachim zag rustig een filmpje en Niky en Vincent gingen uit naar Zanzibar.
Zaterdag vertrokken Niky en Vincent naar Bigipan (een moerassig meer in Nickerie). Joachim en Pia sliepen uit en deden wat kleine inkopen om te kunnen eten.In de namiddag werden Joachim en Pia opgepikt door Hoppi Jerry om een Winti-pre bij te wonen. Dit is een oud ritueel waarbij bosgeesten worden opgeroepen door muziek, mensen in trance geraken en uitbundig beginnen te dansen. Een indrukwekkend schouwspel dat voor ons niet te bevatten was. Het is moeilijk om uit te leggen hoe het allemaal in zijn werk gaat… Je moet het meemaken en met je eigen ogen zien om er iets van te begrijpen.
Het duurde tot ’s avonds 22u, waarna we uitgeput naar huis keerden van dit ongelooflijk geloofsritueel.
Zondag werkten Pia en Joachim aan het eindwerk. Joachim onderhield ook nog even contact met het thuisfront en ’s avonds gingen zij eten op Blauwgrond (een Javaanse buurt) met Hoppi Jerry.Niky en Vincent kwamen die avond ook terug van hun trip naar Bigipan. Het was een geslaagde trip door moerassen en meren. Ze hebben kaaimannen gezien (en gevangen), vissen gevangen en zelf bereid en genoten van de natuur en omgeving.
Maandag gingen Pia en Joachim dan weer op trip. Zij werden op sleeptouw genomen door Hopman Jerry om naar Berlijn te gaan (nee, niet Duitsland). In Suriname hebben ook veel Duitsers gewoond en deze gaven namen van Duitse steden aan enkele plaatsen zoals Berlijn, Hertha, … In Berlijn bevindt zich het resort Palulu. Dit wordt uitgebaat door Donovan (een oud-leerling én –lid van Jerry) en zijn Nederlandse vriendin Iris. Zij hebben dit resort vanuit niets opgebouwd en waren nog maar 3 weken geopend. Het resort is een knap staaltje van hard werk én toch de natuurlijke sfeer te behouden. We hebben genoten van de rustige en mooie omgeving. ’s Middags kookte Joachim Antwerpse Shoarma en werd er nog wat gechilled.’s Avonds tegen 19u30 trokken we erop uit om kaaimannen te spotten. Met een klein aluminium bootje gingen we op een donkerzwart kreekje op zoek naar een kaaiman. Joachim had nog maar net zijn pillamp aangezet en zag twee rode lichtjes juist boven het water dobberen (even werd er getwijfeld of het de reflectoren van de brug waren, maar nee hoor, dat kennen ze hier eigenlijk nog niet) … We hadden meteen prijs! Een kleine kaaiman was rustig aan het zwemmen in de kreek. Donovan gaf instructies om naar de kaaiman af te drijven en om met licht het beestje te verblinden. Donovan had twee pogingen nodig om de krokodilachtige te vangen, maar het beestje lag na enkele momenten op zijn buik in het bootje. Eén voor één mochten we zelf de kaaiman vastnemen en werden er spectaculaire foto’s genomen. Pia kuste zelfs de neus van de kaaiman… Een ware overwinning!Na dit avontuur peddelden Jerry en Donovan ons nog wat verder op het kreekje op zoek naar anaconda’s of andere slangen. Geen andere beesten gezien dan muskieten, spinnen en andere insecten. Maar in de donkere in een schommelbootje op een kreekje varen is toch ook nog speciaal!Na dit tochtje keerden we terug en werd er nog gezellig samengezeten aan een kampvuurtje.
Dinsdag werd er uitgeslapen en werd er even ontbeten. Daarna vertrokken we op mountainbike tocht. Geen plezierritje! Het mulle zand van de bauxietweg zorgde ervoor dat het stevig puffen werd. Zeker als de brandende zon op je bolletje schijnt… Het zweet druppelde van het hoofd over heel het lichaam. We waren kleine watervallen. We fietsten van het resort naar Bersaba, dit is een klein vakantieoord met een kreekje om te zwemmen. Het was mooi, maar wel een beetje verwaarloosd. Een beetje jammer…
Na Bersaba fietsten we via “Vier Kinderen” terug naar het resort. We kwamen op modderpaadjes met langs beide kanten alleen maar jungle. Hier en daar zag je heel wat omgekapt woud. Al de bomen waren met bulldozers weggeruimd… Toch confronterend om een plaats van 5 voetbalvelden groot zonder bomen te zien tussen een idyllisch plekje. We passeerden nog het toeristenplekje Colakreek (de kreek heeft namelijk de kleur van cola) en daarna moesten we terug over het mulle zand van de bauxietweg… Afzien.
Na de fietstocht aten we bruine bonen, zout vlees, kip en rijst klaargemaakt op Hopman Kok Jerry. Een echt Surinaams gerechtje. We kunnen zeggen dat dit een geslaagd tripje was om afscheid te nemen van de Surinaamse jungle. Na het eten pakten we in en keerden we terug naar Parbo City. Bij aankomst meteen uitgepakt en in bed gekropen. De fietstocht had ons afgemat!
Woensdag stond er de stage- eindevaluatie op het programma, maar dit werd afgeblazen wegens omstandigheden.
Niky en Vincent gingen hun visum in orde maken, terwijl Pia en Joachim hun eerste souvenirshopkes deden. Om 14u werden we verwacht op SUCET voor een allerlaatste presentatie om onze ervaringen en conclusies uit te wisselen met de medewerkers van SUCET. We hadden de indruk dat ze erg tevreden waren en Denise vond het jammer dat we niet langer konden blijven om het project verder te zetten. Na de presentatie namen we afscheid van de medewerkers. Denise kon maar geen afscheid van ons nemen. Het deed ons deugd dat het gedane werk geapprecieerd werd.’s Avonds aten we met de meiden van Agillalaan in Broki aan de Waterkant. Op een steiger aan de Suriname rivier aten we lekkere gerechten. We wisselden verhalen uit en keerden daarna terug huiswaarts
Donderdag vertrokken Pia en Joachim vroeg naar de vreemdelingendienst om hun visum in orde te maken. Veel heen en weer gesjok van dienst naar dienst. De laatste ambtenares deed er erg lang over om de papieren in te vullen. Ons geduld werd écht zwaar op proef gesteld. Het borrelde vanbinnen van ongeduld… djeezus misschien!
Niky en Vincent vertrokken naar White Beach om nog twee daagjes te genieten van het witte strand aan de Surinamerivier. Joachim en Pia maakten er een nuttige dag van, want na de vreemdelingendienst trokken zij weer de stad in om nog wat souvenirs te shoppen. Joachim gaf de moed al gauw op door de drukte én de verschroeiende hitte.
Voor zover de laatste dagen in Suriname!
Wat staat er nog op het programma?
De logo’s komen eten in de Auguststraat
dolfijnen spotten op weg naar Braamspunt
Nog wat werken aan het eindwerk
Zaterdag evaluatiegesprekken
Roti eten in de Palmentuin, bereid door een moeder van een leerling
Inpakken
Zondag keren we terug naar België
En als gewoonlijk een Surinaamse wijsheid:
Pe dansie de, boro man de tu
(als het leuk is, vliegt de tijd)
