Jaja en jaja,
Onze drie leerkrachten zijn terug vertrokken naar Belgie deze zondag, en inmiddels ook veilig en wel thuis aangekomen. Het afscheid viel wel een moeilijk, maar ik moet toegeven dat ik wel tevreden ben dat ik nu een poosje alleen ben. Vier maanden met vier in een huis is soms een beetje teveel van het goede. Geen stress, met Niky ging en gaat alles nog steeds goed. Ik wou graag dat zij wat langer bleef, maar wegens de leraren hun eindwerk wat vroeger is dan dat van sociaal werk, zit ik hier dus nu alleen, hehe.
De afronding van ons project is aardig gegaan.
De slothappening heeft mooie aandacht gekregen van ondermeer de ABC televisie, maar ook van enkele “hoge pieten” van de vzw VVOB (google voor meer info). En de heren waren tevreden en verzoekten nog contact met ons. (Pia en Joachim sprongen hier gretig op in)
De opkomst van de kinderen was goed, van de ouders iets minder (ongeveer de helft). Het enthousiasme van de kinderen was niet te overzien en dat gaf een drukte van alom. Blijkbaar vond niemand dat echt erg buiten wijzelf. (gezichtverlies ten opzichte van de stage en zeker ook de ouders). Mevr. Kramp gaf nog een mooi slotwoord waarin ze ons uitvoerig bedankte op een manier zoals zij dat alleen kan. En toen zat het er eigenlijk op. Een raar, maar opgelucht gevoel bleef achter…
Onze eindpresentatie stelde eigenlijk niet veel voor, maar dat hoefde ook niet voor Sucet. Er waren slecht 6 personen aanwezig en het duurde ongeveer een uurtje. Veel nieuws is er niet aan bod gekomen. Vooral positieve feedback en dat we horen we uiteraard graag.
De leraren hebben hun eindevaluatie achter de rug en kortweg gezegd was er niets negatiefs naar boven gekomen. Het project heeft een beoordeling ‘goed’ gekregen, wat in cijfers op een 8 op 10 neerkomt.
Kortom, iedereen was het er zowat over eens dat Accent op Talent zijn nut heeft bewezen. Ons materiaal daarentegen verdween in een grote doos, die waarschijnlijk bij de andere dozen van vroegere stagiaires zal worden geplaatst (of misschien ook niet, maar sta me toe om hier grondig aan te twijfelen).
Hoe zit het nu met Vincent dan?
Wel, voorlopig loop ik deze week nog stage. Dat houdt in dat ik maandag en dinsdag thuis aan mijn eindwerk en supervisietaken ga werken. Vervolgens woensdag eindevaluatie op SUCET (het ziet er goed uit) en of te wel donderdag of vrijdag nog een dagje meeloop met Jenny, een maatschappelijk werkster op Commewijne van SUCET, die niet te beroerd is om haar handen eens uit de mouwen te steken.
Voorts ga ik nog even twee leerlingen van Accent op Talent opzoeken thuis die helaas niet op onze afsluiting waren. Dan kunnen ze alsnog de vruchten van hun werk in handen krijgen en heb ik nog een laatste rondje met hun ouders. Als er nog tijd over is, bezoek nog een laatste keer de drie scholen waar onze leerlingen les volgen. Naast de protocolaire “bedanking voor hun medewerking’ (al was die vaak zeer gering), kunnen gesprekken met de klasleerkrachten over de (al dan niet) vooruitgang van onze kinderen interessant zijn. Of ook niet, want de meeste leerkrachten hebben eigenlijk geen flauw benul van wie of wat er hun klas zit. Kunnen dus best korte ontmoetingen worden.
Voor de rest eindwerken en eindwerken. Weinig woorden om veel werk te illustreren…
De laatste week van mei, plan ik een fietstocht te doen door het bovenste deel van Suriname. Een route heb ik nog niet uitgestippeld, maar ja, da’s de beauty van alleen op pad te zijn natuurlijk, nobody but myself cares, hahaa.
Soit, ik red mezelf hier dus wel (je weet toch)
Aboe!
Vincent
ps: En om in de trent van de blogposts van Pia en Joachim te blijven, een wijsheid (niet perse een Surinaamse) :
Eén enkele reden waarom je iets doet is meer waard dan honderd redenen waarom je iets niet doet. - Sadako Ogata -
