Vrijdag werd het startschot gegeven om stevig aan het eindwerk te werken. Het kan gezegd worden dat het lekker vlot. ’s Avonds waren Pia en Joachim wat afgemat door het avondje stappen in Havana Lounge en rustten zij uit met een filmpje. Niky en Vincent gingen de fonk-beats checken in Zanzibar met een icecold cocktail.
Zaterdag werd er overdag aan een behoorlijk tempo gewerkt aan het eindwerk. Pia besloot om eens écht Surinaams te koken en verraste haar huisgenoten met een overheerlijke aardappelsalade, koolsalade, gebakken banaan en kip in ketjap-saus. Een geslaagde onderneming! Na dit avondmaal trokken we naar Chillz voor de reünie-party van Blanche Marie. Veel party was er niet… er werd gewoon rustig iets gedronken. Geen zotte toeren dus.
Ook zondag werd er een beetje gewerkt aan het eindwerk. Als break gingen Niky en Vincent zwemmen in’t zwembad achter den hoek. Pia en Joachim gingen nieuws uitwisselen met het thuisfront. ’s Avonds gingen Pia en Joachim op bezoek bij andere stagiaires in de Agillalaan (de logo’s e.a.). We planden een uitstapje naar Tibiti voor een jungletour. De gids Dion kwam daar even langs om een woordje uitleg te geven. De trip bleek al geslaagd te zijn op voorhand: jagen, vissen, dieren spotten, verjaardag Dion vieren, …
Maandagochtend zweetten enkele huisbewoners (Pia en Joachim) zich al vroeg uit hun bed. Het bleek een lekker weertje te zijn voor een fietstocht. Het was eindelijk zover… De langverwachte trip naar Nieuw Amsterdam ging door. De fietstocht begon bij Trips om de trip naar Galibi te plannen (the turtles are back!) en daarna straighten door naar de Leonsberg voor de veerboot. Onderweg kasten van huizen gezien, art nuvo villa’s, indrukwekkende hotels, ambassades en daarnaast soms een klein hutje. De zwetende Belgjes gingen al fietsend door de neighbourhood. De veer genomen en eenmaal aangekomen in Nieuw Amsterdam bezochten we aansluitend het openluchtmuseum. We leken precies op een ander plek te zijn dan Suriname. Mooie grasvlaktes, onderhouden speeltuinen (in de kleuren van Telesur) en meug veel kannonnen! We ondernamen nog een poging naar Mariënburg, maar bleven steken bij een Javaans restaurantje wegens pijnlijke achterwerken én een dichtgeplakte maag. Daarna werd het al wat laat voor een verdere fietstocht. We keerden dan maar op een gezapig tempo terug naar Parbo City. Niky en Vincent werkten in alle stilte en rust aan het eindwerk en project.
Dinsdag werd heel de dag gewijd aan het eindwerk. Weirken, weirken weirken zulle! ’s Avonds werd er toch nog even ontspannen. We gingen met Bianca, Marijke en Ellen eten in “The Suit”. Het uitgaanscomplex van Paramaribo, want het bevat namelijk een fastfoodketen, een restaurant bar, een bowlingbaan, een cinema én een disco. Na het eten gooiden we een balletje op de baan. Bowlingballen stuiterden, gleden en rolden over de baan… De winnaar werd niemand minder dan Striking Joe! Daarna werd er nog even gepoold en op de gevechtskaskes gespeeld.
Woensdag was ook een werkdag. Normaliter hadden we een afspraak met Myrthe op het kantoor van SUCET, maar wegens hevige regenval en kikkers op plaatsen waar ze niet moeten zijn, werd de afspraak afgelast. Er werd rustig verder gewerkt aan het eindwerk. Pia besloot om haar kooklusten nog eens bot te vieren en ondernam een poging om cassave klaar te maken. Ook ditmaal werd het een succes: de cassave was een perfecte plaatsvervanger van patatten.
Donderdagochtend werden we verwacht op het kantoor van SUCET voor enkele vergaderingen met Denise en Myrthe. We bespraken de voortgang en onze stagebegeleiding. Niky en Vincent trokken verder de stad in voor een klamboe-shopke in de Saramaccastraat. Pia en Joachim keerden huiswaarts. Joachim had een afspraak met Hopman Jerry om samen met Ellen naar de scouts te gaan kijken. Het was namelijk Sint-Jorisdag: op deze dag komen verschillende scoutsen samen om de dag te vieren. Sint Joris versloeg op deze dag een draak. De scouts in Suriname is nog erg disciplinair (zelfs een beetje militaristisch). Vlaggen waren overvloedig aanwezig, er werd meermaals een groet afgedwongen én zelfs de president van Suriname was aanwezig in scouts-outfit. Joachim en Ellen wandelden mee in de mars van de scouts. In Place Augusto werkten Pia en Niky ondertussen aan de voorbereiding van de komende werkweek. ’s Avonds werd er afgesproken aan het Casino Princess. De reden: gratis eten en drank als je een beetje gokt. We stelden allen een budget van ca. 20 SRD (nog geen € 7). Er werd dan niet veel gewonnen aan de “one-armed-bandits”, maar het geld hebben we er wel uitgehaald aan het lekkere eten en de drankjes.
Vrijdag trokken we naar het centrum om onze trip naar Galibi te betalen. Daarna terug naar huis om in te pakken, want we trokken op Jungletour naar Tibiti. De Agillalaan nodigde ons uit om daar gezamenlijk te eten en dan te wachten tot ze ons kwamen oppikken. Tegen 18u30 waren de busjes er en begon de trip. We moesten eerst nog wel inkopen doen, mensen oppikken en langs ten huize Dion passeren. De duisternis was al gevallen toen we de jungle bereikten… Geen probleem voor Dion: hij koppelde een hevige koplamp aan en scheen al rijdend langs de weg op zoek naar dieren. Hij duwde dan ook regelmatig op de rem, sprong uit de auto, verdween in de jungle en kwam terug met een tropische pad, parende kikkers, een slang of schildpad. Indrukwekkend zenne (zeker als je de slang mag vasthouden…) Na enkele uurtjes rijden kwamen we aan bij de overnachtingplaats. Hangmatten werden meteen uitgehangen om te slapen en andere praatten nog even na met een theetje of een biertje.
Zaterdagochtend was er de mogelijkheid om te zwemmen in het pikzwarte water van de kreek (kreek is een soort beek). De kleur van het water is zeer donker door de ondergrond van de kreek. Daarna werd er snel opgeruimd en reden we verder naar Tibiti. Ook nu werd er regelmatig stilgehouden om dieren te spotten: zijdeaapjes, brulapen, doodskopaapjes, slangen, kikkers, … Eenmaal aangekomen op de geplande overnachtingsplek bleek deze volzet te zijn. De plannen werden gewijzigd en we bezochten eerst de vallen van Tibiti. Joachim zocht een geschikte plekje uit om de soela op foto vast te leggen. Op de terugweg stapte hij op een bijennest, die dit niet erg prettig vonden. Joachim had dit dan ook geweten… Al rennend werd hij gestoken door deze venijnige beestjes. De rug werd de geliefde plek om te steken. De beten gloeiden hevig en zwollen op, waarop Joachim zich op aanraden afkoelde in de rivier… Al trillend op de benen bekwam hij van de schrik. En dan kwam er plots het hemelwater uit de lucht vallen… De hevige regen zorgde ervoor dat we zeiknat aankwamen aan de busjes. Al schuilend onder de kofferkleppen wachtten we op het avondmaal. Na het lekkere eten reden we verder naar onze overnachtingplaats: het oude kantoor van de houtzagerij, waar de potloden van Bruynseel werden gemaakt. Er werd een kampvuurtje gemaakt, waar er werd genoten van de helderste sterrenhemel en van elkaars gezelschap. Rond 2u was het tijd om een poging tot jagen te ondernemen. Met een iets kleinere groep wandelden we een dik halfuurtje, maar de regen zorgde ervoor dat we moesten terugkeren. Geen dieren gezien en dus ook niets geschoten…
Zondag werd er een beetje uitgeslapen, gezwommen, gechilled en gekaart (chinese poker). Na het middagmaal trokken we terug naar de stad. We zagen nog een very dangerous gifslang, die jacht maakte op een kikker. Deze indrukwekkende gifslang kan, zoals de cobra, haar hoofd helemaal oprichten. We maakten nog enkele tussenstops: – aan een kreekje om ons te verfrissen in het koele zwarte water. – In een stukje savanne (lees een bijna stortveld) mochten we eens schieten met het jachtgeweer van Dion. Er waren drie doelwitten: een colafles in een struik, een computer en een bakeliete wc-pot. De meeste onder ons schoten raak en de tourleiders waren best onder de indruk van de Belgen. Joachim kreeg als bijnaam: Kuifje (vanwege zijn korte haarsnit). Maar ook Kuifje in Suriname schoot raak… – In het laatste dorpje voor de asfaltweg speelden we een potje voetbal tegen de “locals”. De voetbalkunsten van de plaatselijke voetballers konden we helaas in de verste verte niet evenaren. We verloren met 2 – 1.
Rond 23u kwamen we aan in de Agillalaan en nadat alles was uitgeladen, fietsten we terug naar onze Surinaamse thuis. De natte spullen werden nog snel opgehangen, waarna we uitgeteld in bed kropen.
Maandagvoormiddag werden de activiteiten van Accent op Talent voorbereid, want de laatste twee weken stage zijn ingezet. Om 15u30 gingen we na 2,5 weken terug aan de slag… De opkomst was erg teleurstellend, er waren namelijk maar drie kinderen. Opsteker: alle drie kinderen hadden hun paasbundel gemaakt.
Wat staat er nog op het programma:
Nog meer “Accent op Talent time”
Trip naar Galibi (een strand waar de gigantische lederschildpadden hun eieren komen leggen)
Volgende week nieuwe testen afnemen
Vrijdag 8 mei: slotfeest van het project
En als afsluiter een Surinaamse wijsheid:
Mi na afu sensi, nowan kan broko mi.strong
Ik ben een halve cent, niemand kan mij omwisselen.
(= ook al ben ik klein, niemand kan mij breken)
