Donderdag was het weer tijd voor een uitstap naar Paramaribo Zoo, maar deze keer met de 2e klas. De kinderen waren minder goed op tijd dan de 1e klas, maar om 14u30 waren er 7 kinderen (van de 12) en we vertrokken met een kleine vertraging. Ook deze kinderen waren onder de indruk van de dieren en ook zij speelden uitgelaten in de speeltuin. Ze hadden er duidelijk plezier in. Hoogtepunt van de dag: de Amerikaanse alligator werd gespot in het water dat overwoekerd is met groene plantjes. ’s Avonds gingen we uiteten in ’t Vat. Het was donderdag en het terras was gelukkig niet overladen met een bende Nederlanders. Na een uur wachten hadden we ons eten nog altijd niet ontvangen… Onze bestelling was niet goed doorgegeven. What a bummer! De magen kregen het zwaar te verduren, maar om 22u45 hadden dan toch de bestelde gerechten. Echt genieten was er niet bij, want onze honger moest zo snel mogelijk gestild worden. Schranzen maar! Na deze tegenvaller trokken Niky en Vincent naar Zanzibar voor funky beats. Pia, Carmina en Joachim gingen voor Party Hardy naar Havana lounge. Daar aangekomen was het salsa-uurtje nog niet voorbij. We gaven onze ogen de kost aan de hevig dansende paartjes, want sommige konden er wel wat van. Na een tijdje kwamen ook Bianca, Ellen en Marijke aan in de Surinaamse Café Local. Er werd gedanst tussen de drukte, want de keet was overladen vol. En toen… speelde de DJ de ene Hollandse schijf na de andere (er is een nacht, Marco Borsato, Franske Bauer, …). Joachim, Carmina en Pia ontvluchten deze foute schijven en keerden huiswaarts. Vincent en Niky waren al eerder terug, maar zij beleefden nog een spannende nacht. Er stond een vreemde pick-up in de straat en de overbuurvrouw was aan het roepen naar de vreemde snuiters. De mannen gingen lopen en de politie arriveerde niet veel later. Vincent en Niky hoorden hoe de voorpoort werd opengeschoven en er mensen over het knarsende grind wandelden. Het geluid van een opgespannen geweer volgde en daarna werd er geroepen naar onze huisbewoners. Het bleek de politie te zijn, die op zoek was naar mogelijke inbrekers… Best spannend.
Vrijdag stond een fietstocht naar Nieuw-Amsterdam op de planning. Maar er moest ook nog worden ingepakt voor de 4-daagse naar Blanche Marie. We konden onze spullen al op voorhand afgeven, zodat er meer plaats op de busjes zou zijn. Pia, Joachim, Carmina en Ellen deden braafjes wat er gevraagd was door de organisatie, maar al gauw bleek het 12u te zijn… Niet echt het tijdstip om aan een fietstocht te beginnen. Het plan werd dus afgeschaft en we dachten eraan om naar de stad te trekken met het openbare vervoer. We hadden stilaan door dat meeste winkels op “de baan” gesloten waren en dat er weinig verkeer was. Het was namelijk “Goede vrijdag”, een feestdag. De meeste winkels zijn dan gesloten en openbaar vervoer is zeldzaam. Plan B werd dan ook geschrapt, want ook in de stad zouden de winkels gesloten zijn. Tijd voor plan C: gaan zwemmen, want het was ondertussen broeierig warm geworden. Onze zwemkostumekes aangedaan, naar het zwembad gefietst om op een tegenvaller te stuiten. Het zwembad was ook gesloten op “goede vrijdag”. Wat een baaldag… Er werd dan maar geluierd op het terras om krachten te sparen voor de avontuurlijke trip naar Blanche Marie. ’s Avonds werd er gegeten en afgewassen.
We werden zaterdagochtend om 5u verwacht op het Onafhankelijkheidsplein. Niky en Vincent keken die avond nog gezellig een filmpje en de andere kropen in bed. Joachim was dan wel om 22u in bed gekropen, maar om 00u was hij nog steeds aan het woelen. Uit verveling heeft hij dan maar zijn teennagels geknipt om het woelen even af te wisselen. Om 3u45 ging de wekker. Er werden vluchtige douchkes genomen en nog snel de laatste zaken ingepakt. Met de taxi naar het plein waar al andere stagiaires stonden. Er waren ongeveer 60 stagiaires en die moesten verdeeld worden over drie busjes. We hadden geluk met de verdeling: geen luidkelige Nederlanders, maar aangename en rustige Nederlanders en toffe Belgen (Sofie, Jalke en Dorien zijn medestagiaires bij SUCET, zij studeren logopedie). Om 5u30 was het vertrek gepland, maar het werd iets later (zoals gewoonlijk). Om 6u vertrokken we dan richting Blanche Marie. De rit zou 13u duren over een hobbelige zandweg tussen de dichte jungle. De favoriete cd van den busdriver werd zo ongeveer 5 keer gespeeld. Geen Akon meer voor ons! Er werd regelmatig gestopt om de benen te strekken en een plasje te maken. Voor de chauffeur leek het wel een uitdaging om altijd eerst te rijden… Om 9u30 werd er ontbeten met een adembenemend uitzicht op de Saramaccarivier. Om 14u30 werd er gestopt in Witagron, het dorp waar Diego, de reisleider, van komt. Daar werd een uitgebreid buffet uitgestald voor consumptie. Op dat moment werd er gezegd dat het nog 3 à 4 uurtjes zou zijn tot Blanche Marie. Helaas lag de weg er slecht bij. Er moest regelmatig worden uitgestapt om door de modder te lopen of over gammele bruggetjes te wandelen ( gammel als in: losse of ontbrekende planken en gigantische gaten!). Zo kon de bus gemakkelijk door of over deze hindernissen. Wanneer we dan aankwamen? Tegen 21u30 was onze bus als eerste aangekomen. De andere bussen waren blijven steken in de vettige modder en moesten er door pick-ups worden uitgetrokken. Zij kwamen 2 uurtjes later aan. De vermoeiende rit zorgde ervoor dat het al erg snel stil werd in het resort aan Blanche Marie. Op zondagochtend werd het al vroeg dag, want het ontbijt was om 8u. We konden dan ook eindelijk in het daglicht zien waar we waren beland. Het resort had zijn beste tijd gehad. De accommodatie zag er vervallen uit, want de omliggende picknicktafels waren doorgerot en de kamers met bedden zagen er niet erg uitnodigend uit. (Gelukkig sliepen wij in hangmatten!) Maar de omgeving en het uitzicht zorgden ervoor dat dit alles onbelangrijk werd. Na het ontbijt maakten we een kleine wandeling naar de moederval van Blanche Marie. De watervallen waren very very very impressing! Het was ongelooflijk mooi en het geluid van de vallen was enorm. Het was idyllisch, magisch en fantastisch! Na het uitgebreid trekken van foto’s hebben we even gebaad met het uitzicht op dit natuurwonder. We moesten wel goed opletten tijdens het baden, want de stroming was bijzonder sterk! En meedrijven met de rivier en ondertussen hobbelen op stenen is geen aanrader en is uiteraard gevaarlijk, want ge weet nooit waar ge belandt! Hierna trokken we naar de “massagevallen”. Tussen de stenen stroomt het water en als ge er tussen gaat liggen, geeft het water je als het ware een massage. Er werd genoten van het weer en water. Maar het moest allemaal iets te snel gaan naar onze goesting… Er werd afgewisseld in shiften en dus moesten we na een 45-tal minuutjes plaats maken voor de volgende groep. De rest van de dag verliep vrij ongeorganiseerd. Er werd niet duidelijk verteld wat de planning was, want er was namelijk geen planning voor deze dag. We vulden deze middag dan maar in met baden in de rivier, babbelen, hangen in de hangmat, boekjes lezen, … in een heet zonnetje. ’s Avonds was er een jungle-disco gepland. Deze werd op gang getrokken door 3 “stoelendansen”. Joachim deed tot tweemaal toe mee, maar werd er al snel uitgestoeld. Na de derde stoelendans was bij meeste de vermoeidheid toegeslagen en zij gingen slapen. Enkel Sofie en Joachim bleven nog wat hangen en dansen en Joachim raakte aan de praat met Jerry, een kok tijdens de trip en ook wel bekend als “Hoppi”, want hij is vele jaren Hopman (leider) geweest in de scouts. Zondagochtend werden we om 9u verwacht om te ontbijten. In de voormiddag kregen we vrijaf. We mochten doen wat we wilden, want de organisatie moest een touw spannen over de Nickerierivier om naar de Eldorado-vallen te gaan. Pia, Carmina en Sofie zonneklopten op een eilandje in de rivier. Joachim, Marijke en Jalke wandelden nog eens naar de indrukwekkende Blanche Marie en de kindersoela (kinderval). Bianca, Dorien, Niky en Vincent nestelden zich bij de massagevallen, daar genoten ze van de massages en het zonnetje. In de namiddag werd er gewandeld tot aan een rivieroever waar een touw was gespannen. “Hoppi Jerry” kwam Joachim steeds opzoeken om te babbelen, want babbelen kon hij goed… heel goed. Het touw over de rivier moest hulp bieden om de rivier over te steken, want er was een heel sterke stroming. Vincent verloor onderweg zijn slipper en moest een eind tegen de stroming in zwemmen. Gelukkig is hij ondertussen al een professionele waterrat en vormde dit geen probleem. Dan moest er nog een klein stukje worden geklommen naar de mooie waterval van Eldorado. Dit is een waterval die zich in lagen naar beneden vormt tussen stenen en mos. T’was er best glad (Pia heeft het mogen ondervinden) ! ’s Avonds was er een kampvuur gepland, maar van de beheerder mocht dit niet… Het werd een kaartavondje met spelletjes als stronten en schoppen 7. Verder ging de avond rustig voorbij. Dinsdagochtend werden we verwacht om 7u30 om de vrachtwagen in te laden. Maar op dat uur moest er nog door iedereen ontbeten worden. De planning liep dus al goed achter… Om 9u vertrokken we met de bus naar Paramaribo. De afstand is ca. 320 km, maar we deden er welgeteld 15 uur over. De staat van de wegen is soms erbarmelijk. Slapen lukt niet goed, want je hobbelt van je stoel en botst met je hoofd tegen de ramen of stoelen. We werden weeral getrakteerd op een hoogstaand staaltje muziek: pompen van Trafasi was den bushit!
De eerste twee keren was het grappig, de laatste 7 keren werd het vervelend… Check: http://www.youtube.com/watch?v=35tl8OSjYx8
Om 23u15 kwamen we dan eindelijk aan in Paramaribo. De bagage werd uitgeladen en de rugzak van Vincent werd gewisseld met die van een ander… Ze kregen de telefoonnummer door om de rugzakken te wisselen. Iets voor twaalf bereikte iedereen onze Surinaamse thuis. Er werd gedoucht en meteen in bed gedoken, want iedereen was totall loss!
Woensdag werd er dan ook uitgeslapen. Het plan was eigenlijk dat de fietstocht van vrijdag naar Nieuw-Amsterdam op woensdag doorging, maar de busrit van Blanche Marie had iedereen afgemat. Carmina en Pia trokken naar de stad, Niky en Vincent gingen eerst even internetten en Joachim was van plan om naar de Barber shop (kapper) te gaan om zijn overwoekerende haardos te laten knippen. Joachim stond op het punt te vertrekken, maar helaas was de sleutel niet in huis en het huis onafgesloten achterlaten was en is geen plan… Hij vulde zijn dag met het terras en zijn kamer te keren, het aanvullen van het leerlingvolgsysteem en het schrijven van dit weekverslag.
Gisteren is de wandelvierdaagse begonnen in Paramaribo. Dit is een soort stoet, die door de straten van Paramaribo gaat. De groepen die meewandelen zijn uitgedost in traditionele of hippe kledij en dansen op de muziek van de begeleidende brass band. De stoet vertrekt steeds achter onze hoek, dus genieten we steeds weer van de sfeer en muziek. ’s Avonds keken Vincent en Niky naar de animatiefilm “Igor” (helaas bleef hij hangen aan het einde…). Carmina, Pia en Joachim hadden afgesproken met Bianca, Marijke en Ellen om iets te eten in de Zus en Zo. Iedereen was toch nog een beetje moe van de hevige 4-daagse Blanche Marie, dus laat werd het niet.
Donderdag was het de laatste dag in Suriname voor Carmina. Zij trok samen met Pia naar de stad voor nog laatste shopkes en souvenirs. Terwijl Joachim telefoneerde met het thuisfront, wasten Niky en Vincent hun kledij. Om 15u namen we gezamenlijk afscheid van Carmina, waarna ze met de taxi vertrok naar de luchthaven. Joachim raapte al zijn moed bij elkaar en trok naar de lokale Barber Shop. Hij nam plaats en vertelde hoe hij z’n haar wilde… Waarop de kapper de tondeuse nam en korte metten maakte met de weelderige haarbos van Joachim. Deze dienst heeft hem welgeteld 10 SRD of nog geen € 3 gekost. Groot contrast met wat je betaalt in een Belgische kapper. In de middag keken we met z’n allen naar de stoet van de wandelvierdaagse. Na het eten (Spaghettio Bolognese) wilden we de aankomst van de stoet zien. Op weg zagen we een aapje met een t-shirt en pamper aan de leiband. Een zielig zicht… De stoet liet even op zich wachten, maar ons geduld werd beloond. De groepen van de wandelvierdaagse zagen de finish in zicht en gaven hun laatste energie. Na dit evenement verfristen Pia en Joachim zich voor een avondje Havana Lounge, terwijl Vincent was ingedommeld in de hangmat. Hij bleef samen met Niky thuis om nog een filmpje mee te pikken (“Milk”), de H L is niet echt hun ding.
Vrijdag werd er uitgeslapen. We planden een dagje werken aan het eindwerk. Terwijl Niky en Pia alvast begonnen, legden Vincent en Joachim nog een huisbezoek af.
Wat staat er nog op het programma?
Huisbezoeken
Reünieparty Tigri Tours Blanche Marie op zaterdag in Chillz
Fietsen naar Nieuw Amsterdam!
Eindwerken!
Trip naar Tibiti – overleven in de jungle…met gids
Genieten van de paasvakantie
En de Surinaamse wijsheid van de week:
Fosi ye swari a awarra-ko, luku efu a mang psa ie bakasei
Voordat je de awarrapit inslikt bedenk dan dat die wel via de bil naar buiten moet
(= Bezint eer ge begint)
