T’ letste !

mei 19, 2009 bij 10:49 pm (week 13 - T' letste)

Donderdag was de laatste échte stagedag. Pia nam individueel leestesten af, terwijl de andere kinderen knutselden voor de slotbijeenkomst. De kinderen van de tweede klas waren ook nu bijzonder druk. We hadden soms moeite om ze te baas te kunnen, maar het lukte ons nog net. We bereidden ook de kinderen voor om een rondleiding te kunnen geven aan ouders, geïnteresseerden en sympathisanten die de volgende dag zouden komen.

’s Avonds gingen Niky en Vincent naar de afscheids BBQ van Willem, een medestagiair in Paramaribo bij de Staatstelevisie. Joachim en Pia spraken met Bianca, Ellen en Marijke af om te eten in Zanzibar. Na het eten trokken zij naar Havana Lounge voor een Party Hardy. De sfeer zat er niet goed in, de muziek is steeds hetzelfde en we kenden de playlist al bijna van buiten. Gene hoogvlieger dus en we keerden op tijd naar huis.

 Op vrijdag werd de laatste hand gelegd aan de voorbereidingen van de slotbijeenkomst. Er worden hapjes en drankjes ingekocht, het verloop werd met z’n allen besproken en de laatste details werden in orde gemaakt.Om 14u30 gingen we al naar het buurtcentrum NAKS om alles klaar te zetten. De tentoonstelling van alle materialen werden buiten uitgestald. Er waren al twee kinderen aanwezig die zeer hulpvaardig waren. De andere kinderen sijpelden één voor één binnen al dan niet met ouders, broers, zussen, ooms, tantes, vriendjes, vriendinnetjes, …Om 15u30 bereikte de stress een hoogtepunt. Er moest nog heel wat materiaal uitgestald worden… Maar later beginnen is in Suriname geen probleem. Er werd nog eens met alle kinderen overlopen wat ze moesten doen, de liedjes werden nog eens herhaald en de planning werd met de kinderen overlopen.Tegen 16u werd de slotbijeenkomst geopend door een inleidend woordje van Vincent en Niky. De ouders werden dan uitgenodigd om een kijkje te gaan nemen naar het materiaal en de kinderen zouden uitleg geven. Er was heel wat volk: een mooie opkomst van de ouders en familie, de televisie (journaal), enkele mensen van SUCET en hooggeplaatste heren van het VVOB (een onderwijsinstantie). De 1e klas was een beetje verlegen met al deze onbekende mensen om hen heen, maar de 2e klas was uitgelaten tot druk vanwege de laatste keer, koekjes, chips en sap.Het verliep wat chaotisch, want de televisie wilde ons interviewen, de heren van het VVOB kwamen om een extra woordje uitleg vragen, … De kinderen hadden dus hier en daar vrijspel.Na de tentoonstelling volgde de uitreiking van de diploma’s met een cadeautje. De kinderen zongen eerst nog een liedje en kregen daarna één voor één hun werkjes in een map, een diploma, een spelletjesboek en voor de ouders tips om de kinderen met huiswerk te begeleiden.Na de uitreiking volgde het slotwoord van Mevrouw Kramp, hoofd van organisatie SUCET. Ze benadrukte hoe belangrijk individuele ondersteuning is voor de kinderen op school, bedankte ons voor de inzet en moeite voor soso (gratis). Nadien volgde nog een klein slotwoordje van het Accent op Talent-team (wij dus) en dan was het tijd voor een brassa met de kinderen. Een beetje emotioneel namen we afscheid van deze lieve kinders. De ouders kwamen ons persoonlijk en oprecht bedanken met een handdruk. Aandoenlijk zenne…
Daarna was het opruimen geblazen. Al het uitgestalde materiaal weghalen, de banken op hun plaats, hier en daar wat keren.Daarna keerden we naar huis. Pia kroop vroeg in bed, Joachim zag rustig een filmpje en Niky en Vincent gingen uit naar Zanzibar.

 Zaterdag vertrokken Niky en Vincent naar Bigipan (een moerassig meer in Nickerie). Joachim en Pia sliepen uit en deden wat kleine inkopen om te kunnen eten.In de namiddag werden Joachim en Pia opgepikt door Hoppi Jerry om een Winti-pre bij te wonen. Dit is een oud ritueel waarbij bosgeesten worden opgeroepen door muziek, mensen in trance geraken en uitbundig beginnen te dansen. Een indrukwekkend schouwspel dat voor ons niet te bevatten was. Het is moeilijk om uit te leggen hoe het allemaal in zijn werk gaat… Je moet het meemaken en met je eigen ogen zien om er iets van te begrijpen.
Het duurde tot ’s avonds 22u, waarna we uitgeput naar huis keerden van dit ongelooflijk geloofsritueel.

 Zondag werkten Pia en Joachim aan het eindwerk. Joachim onderhield ook nog even contact met het thuisfront en ’s avonds gingen zij eten op Blauwgrond (een Javaanse buurt) met Hoppi Jerry.Niky en Vincent kwamen die avond ook terug van hun trip naar Bigipan. Het was een geslaagde trip door moerassen en meren. Ze hebben kaaimannen gezien (en gevangen), vissen gevangen en zelf bereid en genoten van de natuur en omgeving.

 Maandag gingen Pia en Joachim dan weer op trip. Zij werden op sleeptouw genomen door Hopman Jerry om naar Berlijn te gaan (nee, niet Duitsland). In Suriname hebben ook veel Duitsers gewoond en deze gaven namen van Duitse steden aan enkele plaatsen zoals Berlijn, Hertha, … In Berlijn bevindt zich het resort Palulu. Dit wordt uitgebaat door Donovan (een oud-leerling én –lid van Jerry) en zijn Nederlandse vriendin Iris. Zij hebben dit resort vanuit niets opgebouwd en waren nog maar 3 weken geopend. Het resort is een knap staaltje van hard werk én toch de natuurlijke sfeer te behouden. We hebben genoten van de rustige en mooie omgeving. ’s Middags kookte Joachim Antwerpse Shoarma en werd er nog wat gechilled.’s Avonds tegen 19u30 trokken we erop uit om kaaimannen te spotten. Met een klein aluminium bootje gingen we op een donkerzwart kreekje op zoek naar een kaaiman. Joachim had nog maar net zijn pillamp aangezet en zag twee rode lichtjes juist boven het water dobberen (even werd er getwijfeld of het de reflectoren van de brug waren, maar nee hoor, dat kennen ze hier eigenlijk nog niet) … We hadden meteen prijs! Een kleine kaaiman was rustig aan het zwemmen in de kreek. Donovan gaf instructies om naar de kaaiman af te drijven en om met licht het beestje te verblinden. Donovan had twee pogingen nodig om de krokodilachtige te vangen, maar het beestje lag na enkele momenten op zijn buik in het bootje. Eén voor één mochten we zelf de kaaiman vastnemen en werden er spectaculaire foto’s genomen. Pia kuste zelfs de neus van de kaaiman… Een ware overwinning!Na dit avontuur peddelden Jerry en Donovan ons nog wat verder op het kreekje op zoek naar anaconda’s of andere slangen. Geen andere beesten gezien dan muskieten, spinnen en andere insecten. Maar in de donkere in een schommelbootje op een kreekje varen is toch ook nog speciaal!Na dit tochtje keerden we terug en werd er nog gezellig samengezeten aan een kampvuurtje. 

Dinsdag werd er uitgeslapen en werd er even ontbeten. Daarna vertrokken we op mountainbike tocht. Geen plezierritje! Het mulle zand van de bauxietweg zorgde ervoor dat het stevig puffen werd. Zeker als de brandende zon op je bolletje schijnt… Het zweet druppelde van het hoofd over heel het lichaam. We waren kleine watervallen. We fietsten van het resort naar Bersaba, dit is een klein vakantieoord met een kreekje om te zwemmen. Het was mooi, maar wel een beetje verwaarloosd. Een beetje jammer…
Na Bersaba fietsten we via “Vier Kinderen” terug naar het resort. We kwamen op modderpaadjes met langs beide kanten alleen maar jungle. Hier en daar zag je heel wat omgekapt woud. Al de bomen waren met bulldozers weggeruimd… Toch confronterend om een plaats van 5 voetbalvelden groot zonder bomen te zien tussen een idyllisch plekje. We passeerden nog het toeristenplekje Colakreek (de kreek heeft namelijk de kleur van cola) en daarna moesten we terug over het mulle zand van de bauxietweg… Afzien.
Na de fietstocht aten we bruine bonen, zout vlees, kip en rijst klaargemaakt op Hopman Kok Jerry. Een echt Surinaams gerechtje. We kunnen zeggen dat dit een geslaagd tripje was om afscheid te nemen van de Surinaamse jungle. Na het eten pakten we in en keerden we terug naar Parbo City. Bij aankomst meteen uitgepakt en in bed gekropen. De fietstocht had ons afgemat!

 Woensdag stond er de stage- eindevaluatie op het programma, maar dit werd afgeblazen wegens omstandigheden.
Niky en Vincent gingen hun visum in orde maken, terwijl Pia en Joachim hun eerste souvenirshopkes deden. Om 14u werden we verwacht op SUCET voor een allerlaatste presentatie om onze ervaringen en conclusies uit te wisselen met de medewerkers van SUCET. We hadden de indruk dat ze erg tevreden waren en Denise vond het jammer dat we niet langer konden blijven om het project verder te zetten. Na de presentatie namen we afscheid van de medewerkers. Denise kon maar geen afscheid van ons nemen. Het deed ons deugd dat het gedane werk geapprecieerd werd.’s Avonds aten we met de meiden van Agillalaan in Broki aan de Waterkant. Op een steiger aan de Suriname rivier aten we lekkere gerechten. We wisselden verhalen uit en keerden daarna terug huiswaarts

Donderdag vertrokken Pia en Joachim vroeg naar de vreemdelingendienst om hun visum in orde te maken. Veel heen en weer gesjok van dienst naar dienst. De laatste ambtenares deed er erg lang over om de papieren in te vullen. Ons geduld werd écht zwaar op proef gesteld. Het borrelde vanbinnen van ongeduld… djeezus misschien!
Niky en Vincent vertrokken naar White Beach om nog twee daagjes te genieten van het witte strand aan de Surinamerivier. Joachim en Pia maakten er een nuttige dag van, want na de vreemdelingendienst trokken zij weer de stad in om nog wat souvenirs te shoppen. Joachim gaf de moed al gauw op door de drukte én de verschroeiende hitte.

 Voor zover de laatste dagen in Suriname!

 Wat staat er nog op het programma?

 De logo’s komen eten in de Auguststraat
dolfijnen spotten op weg naar Braamspunt
Nog wat werken aan het eindwerk
Zaterdag evaluatiegesprekken
Roti eten in de Palmentuin, bereid door een moeder van een leerling
Inpakken
Zondag keren we terug naar België 

En als gewoonlijk een Surinaamse wijsheid:

 Pe dansie de, boro man de tu

 (als het leuk is, vliegt de tijd)

Geef een reactie

Het zit erop

mei 19, 2009 bij 8:28 pm (1)

Jaja en jaja,

Onze drie leerkrachten zijn terug vertrokken naar Belgie deze zondag, en inmiddels ook veilig en wel thuis aangekomen. Het afscheid viel wel een moeilijk, maar ik moet toegeven dat ik wel tevreden ben dat ik nu een poosje alleen ben. Vier maanden met vier in een huis is soms een beetje teveel van het goede. Geen stress, met Niky ging en gaat alles nog steeds goed. Ik wou graag dat zij wat langer bleef, maar wegens de leraren hun eindwerk wat vroeger is dan dat van sociaal werk, zit ik hier dus nu alleen, hehe.

De afronding van ons project is aardig gegaan.
De slothappening heeft mooie aandacht gekregen van ondermeer de ABC televisie, maar ook van enkele “hoge pieten” van de vzw VVOB (google voor meer info). En de heren waren tevreden en verzoekten nog contact met ons. (Pia en Joachim sprongen hier gretig op in)
De opkomst van de kinderen was goed, van de ouders iets minder (ongeveer de helft). Het enthousiasme van de kinderen was niet te overzien en dat gaf een drukte van alom. Blijkbaar vond niemand dat echt erg buiten wijzelf. (gezichtverlies ten opzichte van de stage en zeker ook de ouders). Mevr. Kramp gaf nog een mooi slotwoord waarin ze ons uitvoerig bedankte op een manier zoals zij dat alleen kan. En toen zat het er eigenlijk op. Een raar, maar opgelucht gevoel bleef achter…

Onze eindpresentatie stelde eigenlijk niet veel voor, maar dat hoefde ook niet voor Sucet. Er waren slecht 6 personen aanwezig en het duurde ongeveer een uurtje. Veel nieuws is er niet aan bod gekomen. Vooral positieve feedback en dat we horen we uiteraard graag.

De leraren hebben hun eindevaluatie achter de rug en kortweg gezegd was er niets negatiefs naar boven gekomen. Het project heeft een beoordeling ‘goed’ gekregen, wat in cijfers op een 8 op 10 neerkomt.
Kortom, iedereen was het er zowat over eens dat Accent op Talent zijn nut heeft bewezen. Ons materiaal daarentegen verdween in een grote doos, die waarschijnlijk bij de andere dozen van vroegere stagiaires zal worden geplaatst (of misschien ook niet, maar sta me toe om hier grondig aan te twijfelen).

Hoe zit het nu met Vincent dan?

Wel, voorlopig loop ik deze week nog stage. Dat houdt in dat ik maandag en dinsdag thuis aan mijn eindwerk en supervisietaken ga werken. Vervolgens woensdag eindevaluatie op SUCET (het ziet er goed uit) en of te wel donderdag of vrijdag nog een dagje meeloop met Jenny, een maatschappelijk werkster op Commewijne van SUCET, die niet te beroerd is om haar handen eens uit de mouwen te steken.
Voorts ga ik nog even twee leerlingen van Accent op Talent opzoeken thuis die helaas niet op onze afsluiting waren.  Dan kunnen ze alsnog de vruchten van hun werk in handen krijgen en heb ik nog een laatste rondje met hun ouders. Als er nog tijd over is, bezoek nog een laatste keer de drie scholen waar onze leerlingen les volgen. Naast de protocolaire “bedanking voor hun medewerking’ (al was die vaak zeer gering), kunnen gesprekken met de klasleerkrachten over de (al dan niet) vooruitgang van onze kinderen interessant zijn. Of ook niet, want de meeste leerkrachten hebben eigenlijk geen flauw benul van wie of wat er hun klas zit. Kunnen dus best korte ontmoetingen worden.

Voor de rest eindwerken en eindwerken. Weinig woorden om veel werk te illustreren…

De laatste week van mei, plan ik een fietstocht te doen door het bovenste deel van Suriname. Een route heb ik nog niet uitgestippeld, maar ja, da’s de beauty van alleen op pad te zijn natuurlijk, nobody but myself cares, hahaa.

Soit, ik red mezelf hier dus wel (je weet toch)

Aboe!

Vincent

 

ps: En om in de trent van de blogposts van Pia en Joachim te blijven, een wijsheid (niet perse een Surinaamse) :

Eén enkele reden waarom je iets doet is meer waard dan honderd redenen waarom je iets niet doet.  -  Sadako Ogata -

Geef een reactie

T’ veurletste !

mei 7, 2009 bij 9:13 pm (week 12 - t' veurletste)

Dinsdag werd er in de voormiddag zoals gewoonlijk voorbereid. In de namiddag werd er (u raadt het nooit…) stage gelopen. De opkomst was aardig, want met 8 kinderen is de activiteitsgraad net iets hoger. Het thema van deze week is “Sport en voeding”. Niky maakte met de kinderen heerlijke, maar vooral gezonde milkshakes. In de taalhoek en rekenhoek werden de oefeningen in een sport- en voeding jasje gestoken. Enkele voorbeeldjes: tellen met Willy Wortel, sommenspel in sportthema, begrijpend lezen met raadsels over sporten. Af en toe wordt er ’s avonds wel eens een filmpje gekeken. Een dvd kost hier 4 SRD (of € 1,2), maar het zijn dan ook allemaal gekopieerde dvd’s.

Woensdag ongeveer hetzelfde stramien. Opstaan, ontbijten, inkopen voor de middag- en de avondeten doen, activiteiten A op T voorbereiden, stage lopen, ’s avonds na het avondmaal in de hangmat luieren of op een “heerlijke” ijzeren terrasstoel.

Donderdag was het dan al weer de laatste werkdag van de week. Wat gaat een weekje werken in Suriname toch snel. ’s Avonds ging Anthony B (reggaeartiest) zich van zijn beste kant laten zien. Hij trad op in Flamboyant Park. Enkel Niky en Vincent gingen naar de rastafari, want… Joachim had zich in Tibiti laten verrassen door de hevige regen en frisse junglewind en had een fameuze verkoudheid opgescharreld: een hoestje en een snotvalling. De verkoudheid sleepte al een weekje aan en de trip naar Galibi begon de volgende dag. Hij ging wijselijk uitrusten om fit te zijn voor twee dagen Ninja Turtles te spotten. Pia besloot op de laatste moment om de Surinaamse cinema te checken en ging met Bianca, Marijke en Ellen naar “The Suit Cinema” voor de tearjerker “Seven Pounds”. Ze hebben zich moeten inhouden om in elkaars armen te vallen en een potje te huilen. Niky en Vincent kwamen tegen 2u45 thuis van een fantastisch optreden. (Joachim vond het toch een beetje jammer dat hij er niet bij was).

Vrijdag was het weer vroeg dag. Om 8u werden we verwacht in de stad om te vertrekken richting Albina. De weg was dan wel geasfalteerd, het was toch een hobbelrit om u tegen te zeggen (opeengeplakte ingewanden). De weg is in die staat geraakt door de binnenlandse oorlog die in ca. 1985 begon. Onderweg enkele malen gestopt aan de brug waar de oorlog was begonnen, Stad Moengo, een herdenkingsmonument voor de overledenen en enkele noodzakelijke sanitaire stops. Albina is een stad van vergane glorie. Enkel de doortocht naar Frans Guyana bezorgt deze stad nog commerciële activiteiten. Veel kleine bootjes die voortdurend heen en weer voeren en veel schippers. Ook wij moesten in een bootje om verder te varen naar Galibi. Met 27 man en een massa aan bagage in een bootje dat eigenlijk maar 20 mensen aankon… Een waar avontuur, zeker als je niet voorbereid bent op wat komen zal… Het bootje vaarde naar de monding van de rivier en het opspattende water zorgde ervoor dat 85 % van de mensen zeiknat werd. Joachim had zijn batmanponcho aan en het water raakte hem haast niet. De boottocht duurde 2 uur, waarbij je langs beide kanten niets anders dan jungle zag. En aan de rand van de rivier en de jungle…veul afval. Niet echt idyllisch, hoewel er af en toe erg pittoreske strandjes waren. We kwamen aan in Langemankondre waar ons resort was. Na een chillmomentje werd er een beetje gewandeld langs het strand. Op het strand waren veel vissen (catfish) aangespoeld en de gieren lustten dit hapje maar al te graag. Veel gieren van dichtbij gezien. Het uitzicht over de rivier was fantastisch. Wuivende palmen, kleine visserbootjes, rustige omgeving en een lekker zonnetje. Tropical beautyness! Na de wandeling werd er gegeten en om 21u moesten we ons gereed maken voor een nachtelijk boottochtje naar het strand waar de schilpadden hun nestjes maken. Het tochtje was best spannend in den donkere en iedereen was in volle spanning om een giant turtle te zien. Toen we uitstapten was er juist een schildpad een kraambed aan het maken in het zand. We moesten even geduld hebben, maar het werd beloond. Een “Groene zeeschildpad aka Soepschilpad aka krape” was haar eieren aan het leggen. Zo’n schilpad is ongeveer 1m20 groot en lijkt echt op een dinosaurus. We voelden ons op discovery channel om een eierleggende schildpad van zo dichtbij te zien. We zagen hoe ingenieus de schildpad haar nest terug dichtgroef. En ons geluk kon niet op… er was juist een “leatherback-schildpad gespot”. Dit is de grootste en zeldzaamste zeeschildpad. De leatherback had al een diepe put gegraven en was al in trance om haar eieren te leggen. De schildpadden raken namelijk in trance bij het leggen van de eieren en hun ogen zijn nat van de tranen. Helaas konden enkele toeristen hun euforie niet bedwingen en ze begonnen foto’s te trekken met flits. Het beest schrok zo hard dat ze uit trance raakte en op vlucht ging van deze verblindende lichtflitsen. Ze verdween terug in het water… ze zou later terugkeren om haar eieren te leggen (kan een 1u tot 2 dagen duren voordat ze terugkeer). Hierna keerden we terug naar het resort. Wegens 1 mei was er een feestje aan de gang in het dorp, maar iedereen was uitgeput van het onderweg zijn met bus en boot. Er werd nog even rustig gezeten, waarna iedereen in bed of hangmat kroop. Enkel gids Winston ging het fuifbeest uithangen. Zaterdagochtend stond er na het ontbijt een dorpswandeling op het programma. Galibi bestaat namelijk uit twee dorpen “Langemankondre” en “Christiankondre”, maar de grens van de dorpen is onduidelijk en vloeien eigenlijk in elkaar over. De dorpen worden bevolkt door Indianen. Midden tussen deze dorpen ligt “Galibi Zoo” waar neusberen, rode Ibissen, een ara, doodskopaapjes en andere apen vrij rondlopen of vliegen. De aapjes springen op je hoofd, rug en armen. Leuke foto’s én filmpjes gegarandeerd. Alle andere dieren werden een voor een uit de kooi gehaald om vast te houden: een luiaard, een anaconda, een kleine kaaiman en landschildpadden. Een hele ervaring in deze uitzonderlijke zoo! Na deze dorpswandeling vertrokken we terug naar de stad. Terug in de boot, maar deze keer met de stroom mee en minder opspattend water. Het zonnetje zorgde voor een extra couchke… Daarna reden we terug met de bus over de hobbelweg naar Parbo City. Er werd een paar keer gestopt voor een sanitaire stop én een politiecontrole. De chauffeur had zijn rijbewijs niet bij en er werd wat getalmd… Totdat vlotte Winston zich even moeide en het plots was opgelost met een lichte boete van 30 SRD (nog geen € 10). Verder waren er geen hindernissen meer en kwamen we tegen een 18u aan in de stad. We dronken nog iets in ’t Vat en gingen dan naar huis voor een douchke om daarna iets te gaan eten in “d’optimist”. Dit café-restaurant biedt heel wat “Westerse” gerechten: steak met peperroomsaus, pasta’s, schnitzels, kebab, … Na het eten kregen Niky & Vinz het zandmannetje op bezoek.
Pia, Ellen, Bianca en Joachim trokken nog even naar The Suit om wat te gaan poolen. Helaas waren er meer flaters en blunders dan poolkunstjes. Na het poolen zat de avond erop.

Zondag werd er uitgeslapen totdat de hitte ervoor zorgde dat het onaangenaam werd. Het weer was vermoeiend en drukkend, zodat de werklust er niet echt in zat… Om af te koelen gingen we dan maar een plonske doen in het dichtstbijzijnde zwembad. Lekker bijgebruind en gezwommen. ’s Avonds was er de “3-in-1 beurs”. We gingen een kijkje nemen, maar buiten veel plantjes en eetstandjes was er niet veel te zien. Niky en Vincent hadden dan ook het plan om naar een bandoptreden aan’t zwembad te checken. Pia en Joachim bleven nog even om samen met Marijke, Bianca en Ellen nogmaals de kraampjes af te schuimen. Joachim’s benen waren tegen dan al twee slappe sperziebonen van het slenteren. Tegen het sluiten van de markt keerden Pia en Joachim huiswaarts om nog een filmpje te zien.

Maandag was het een nieuwe werkweek en meteen ook de laatste week… Deze week gingen er nieuwe testen worden afgenomen van de kinderen om het niveau te bepalen. Maandag stond wiskundig rekenen en WO op het programma en daarnaast bereidden we ook onze slotbijeenkomst voor op vrijdag 8 mei. De kinderen gaan zelf uitleg geven over de oefeningen en activiteiten. ’s Avonds werd er rustig uitgerust. Dinsdagochtend vertrokken Pia en Joachim om een kijkje te nemen op de Centrale Markt. Deze markt is echt heel groot, want er is een overdekt stuk, daarnaast een vismarkt en dan nog een hele gang erachter. En… er is nog een verdieping boven met alleen maar kleding (vooral ondergoed). Ze bezochten ook nog een Handicraftmarktje en enkele andere winkels, waarna Pia met een handtas rijker naar huis ging. Joachim heeft nog steeds niets gekocht… In de namiddag was het tijd om de leesniveaus van de kinderen af te nemen. Pia was erg tevreden wanneer ze merkte dat de meeste kinderen vooruit zijn gegaan. We hadden Marijke, Ellen, Bianca en Hopman Jerry uitgenodigd om te komen eten. Wat schafte de pot? Rode kool met aardappelpuree en beefburgers (geen varken zeule, ge weet ma nooit met die griep!) Na het eten vertrokken Niky en Vincent naar de afscheidsdrink van Willem. In Place Augusto werden de laptops bovengehaald en er werden heel wat foto’s uitgewisseld. Tegen 22u vertrokken de meisjes van de Seringenstraat, want zij hebben ook nog heel de week stage (opstaan tegen 6u of vroeger) om daarna op vrijdag terug te keren naar België. Hopman Jerry bleef nog wat langer om te vertellen over Winti (we gaan hoogstwaarschijnlijk een Winti-prei meemaken) en we planden nog een laatste trip naar de jungle aan Zanderij met Hopman Jerry. We gaan mountainbiken, kaaimannen spotten en een junglewandeling op maandag en dinsdag.

Woensdagochtend ging Joachim naar het kantoor van SUCET om een vergadering over rekenen bij te wonen. Het was bijzonder interessant, want er was een dame uit Nederland aanwezig die heel wat eye-openers klaar had. Pia kwam iets later op kantoor om de bibliotheek te doorzoeken naar informatie voor het eindwerk. Daar kregen we te horen dat er hooggeplaatste Belgische mensen een kijkje komen nemen op de slotbijeenkomst. In de namiddag was het de beurt aan kinderen van de 2e klas om hun kunnen te testen. Er werden rekentesten, WO-testen en leestesten afgenomen. De kinderen waren bijzonder druk en zeer vermoeiend. Ze luisterden nauwelijks… ’s Avonds werden de testen verbeterd en gebeurde er weinig spannends. De stage begint door te wegen… Weinig energie dus.

Wat staat er nog op het programma voor de laatste dagen?
Voorbereiding van de slotbijeenkomst met de 2e klas
Afscheidsetentje met Bianca, Marijke en Ellen en -party in Havana Lounge Slotbijeenkomst op vrijdag 8/5 van 15u30 tot 18u
Niky en Vincent vertrekken op trip naar Bigipan van zaterdag op zondag Joachim en Pia gaan eindwerken
Op zondag bezoeken Pia en Joachim Blauwgrond met Hopman Jerry
Maandag 10/5 en dinsdag 11/5 gaan Pia en Joachim op laatste Jungletrip en Niky & Vinz verbeteren het eindwerk en doen de schoolbezoeken.
Woensdag stage-evaluatie met Myrthe op kantoor SUCET
Schoolbezoeken om het project helemaal af te ronden
Souvenirsshopping!
De laatste pogingen om de ultieme bruinheid te bereiken!

En als afsluiter een Surinaamse wijsheid:

Don no abi dresi

Tegen domheid bestaat geen remedie
(dat is vechten tegen de bierkaai)

Geef een reactie

april 30, 2009 bij 5:40 pm (foto's 4)

in-den-boot

stuwmeer1

zitten-aan-het-meer 

zon1

in-de-rivier

holi

blanche-marie

apen zoeken

een-brug

Geef een reactie

schieten op de pot

april 28, 2009 bij 2:21 pm (week 11 - schieten op de pot)

Vrijdag werd het startschot gegeven om stevig aan het eindwerk te werken. Het kan gezegd worden dat het lekker vlot. ’s Avonds waren Pia en Joachim wat afgemat door het avondje stappen in Havana Lounge en rustten zij uit met een filmpje. Niky en Vincent gingen de fonk-beats checken in Zanzibar met een icecold cocktail.

Zaterdag werd er overdag aan een behoorlijk tempo gewerkt aan het eindwerk. Pia besloot om eens écht Surinaams te koken en verraste haar huisgenoten met een overheerlijke aardappelsalade, koolsalade, gebakken banaan en kip in ketjap-saus. Een geslaagde onderneming! Na dit avondmaal trokken we naar Chillz voor de reünie-party van Blanche Marie. Veel party was er niet… er werd gewoon rustig iets gedronken. Geen zotte toeren dus.

Ook zondag werd er een beetje gewerkt aan het eindwerk. Als break gingen Niky en Vincent zwemmen in’t zwembad achter den hoek. Pia en Joachim gingen nieuws uitwisselen met het thuisfront. ’s Avonds gingen Pia en Joachim op bezoek bij andere stagiaires in de Agillalaan (de logo’s e.a.). We planden een uitstapje naar Tibiti voor een jungletour. De gids Dion kwam daar even langs om een woordje uitleg te geven. De trip bleek al geslaagd te zijn op voorhand: jagen, vissen, dieren spotten, verjaardag Dion vieren, …

Maandagochtend zweetten enkele huisbewoners (Pia en Joachim) zich al vroeg uit hun bed. Het bleek een lekker weertje te zijn voor een fietstocht. Het was eindelijk zover… De langverwachte trip naar Nieuw Amsterdam ging door. De fietstocht begon bij Trips om de trip naar Galibi te plannen (the turtles are back!) en daarna straighten door naar de Leonsberg voor de veerboot. Onderweg kasten van huizen gezien, art nuvo villa’s, indrukwekkende hotels, ambassades en daarnaast soms een klein hutje. De zwetende Belgjes gingen al fietsend door de neighbourhood. De veer genomen en eenmaal aangekomen in Nieuw Amsterdam bezochten we aansluitend het openluchtmuseum. We leken precies op een ander plek te zijn dan Suriname. Mooie grasvlaktes, onderhouden speeltuinen (in de kleuren van Telesur) en meug veel kannonnen! We ondernamen nog een poging naar Mariënburg, maar bleven steken bij een Javaans restaurantje wegens pijnlijke achterwerken én een dichtgeplakte maag. Daarna werd het al wat laat voor een verdere fietstocht. We keerden dan maar op een gezapig tempo terug naar Parbo City. Niky en Vincent werkten in alle stilte en rust aan het eindwerk en project.

Dinsdag werd heel de dag gewijd aan het eindwerk. Weirken, weirken weirken zulle! ’s Avonds werd er toch nog even ontspannen. We gingen met Bianca, Marijke en Ellen eten in “The Suit”. Het uitgaanscomplex van Paramaribo, want het bevat namelijk een fastfoodketen, een restaurant bar, een bowlingbaan, een cinema én een disco. Na het eten gooiden we een balletje op de baan. Bowlingballen stuiterden, gleden en rolden over de baan… De winnaar werd niemand minder dan Striking Joe! Daarna werd er nog even gepoold en op de gevechtskaskes gespeeld.

Woensdag was ook een werkdag. Normaliter hadden we een afspraak met Myrthe op het kantoor van SUCET, maar wegens hevige regenval en kikkers op plaatsen waar ze niet moeten zijn, werd de afspraak afgelast. Er werd rustig verder gewerkt aan het eindwerk. Pia besloot om haar kooklusten nog eens bot te vieren en ondernam een poging om cassave klaar te maken. Ook ditmaal werd het een succes: de cassave was een perfecte plaatsvervanger van patatten.

Donderdagochtend werden we verwacht op het kantoor van SUCET voor enkele vergaderingen met Denise en Myrthe. We bespraken de voortgang en onze stagebegeleiding. Niky en Vincent trokken verder de stad in voor een klamboe-shopke in de Saramaccastraat. Pia en Joachim keerden huiswaarts. Joachim had een afspraak met Hopman Jerry om samen met Ellen naar de scouts te gaan kijken. Het was namelijk Sint-Jorisdag: op deze dag komen verschillende scoutsen samen om de dag te vieren. Sint Joris versloeg op deze dag een draak. De scouts in Suriname is nog erg disciplinair (zelfs een beetje militaristisch). Vlaggen waren overvloedig aanwezig, er werd meermaals een groet afgedwongen én zelfs de president van Suriname was aanwezig in scouts-outfit. Joachim en Ellen wandelden mee in de mars van de scouts. In Place Augusto werkten Pia en Niky ondertussen aan de voorbereiding van de komende werkweek. ’s Avonds werd er afgesproken aan het Casino Princess. De reden: gratis eten en drank als je een beetje gokt. We stelden allen een budget van ca. 20 SRD (nog geen € 7). Er werd dan niet veel gewonnen aan de “one-armed-bandits”, maar het geld hebben we er wel uitgehaald aan het lekkere eten en de drankjes.

Vrijdag trokken we naar het centrum om onze trip naar Galibi te betalen. Daarna terug naar huis om in te pakken, want we trokken op Jungletour naar Tibiti. De Agillalaan nodigde ons uit om daar gezamenlijk te eten en dan te wachten tot ze ons kwamen oppikken. Tegen 18u30 waren de busjes er en begon de trip. We moesten eerst nog wel inkopen doen, mensen oppikken en langs ten huize Dion passeren. De duisternis was al gevallen toen we de jungle bereikten… Geen probleem voor Dion: hij koppelde een hevige koplamp aan en scheen al rijdend langs de weg op zoek naar dieren. Hij duwde dan ook regelmatig op de rem, sprong uit de auto, verdween in de jungle en kwam terug met een tropische pad, parende kikkers, een slang of schildpad. Indrukwekkend zenne (zeker als je de slang mag vasthouden…) Na enkele uurtjes rijden kwamen we aan bij de overnachtingplaats. Hangmatten werden meteen uitgehangen om te slapen en andere praatten nog even na met een theetje of een biertje.
Zaterdagochtend was er de mogelijkheid om te zwemmen in het pikzwarte water van de kreek (kreek is een soort beek). De kleur van het water is zeer donker door de ondergrond van de kreek. Daarna werd er snel opgeruimd en reden we verder naar Tibiti. Ook nu werd er regelmatig stilgehouden om dieren te spotten: zijdeaapjes, brulapen, doodskopaapjes, slangen, kikkers, … Eenmaal aangekomen op de geplande overnachtingsplek bleek deze volzet te zijn. De plannen werden gewijzigd en we bezochten eerst de vallen van Tibiti. Joachim zocht een geschikte plekje uit om de soela op foto vast te leggen. Op de terugweg stapte hij op een bijennest, die dit niet erg prettig vonden. Joachim had dit dan ook geweten… Al rennend werd hij gestoken door deze venijnige beestjes. De rug werd de geliefde plek om te steken. De beten gloeiden hevig en zwollen op, waarop Joachim zich op aanraden afkoelde in de rivier… Al trillend op de benen bekwam hij van de schrik. En dan kwam er plots het hemelwater uit de lucht vallen… De hevige regen zorgde ervoor dat we zeiknat aankwamen aan de busjes. Al schuilend onder de kofferkleppen wachtten we op het avondmaal. Na het lekkere eten reden we verder naar onze overnachtingplaats: het oude kantoor van de houtzagerij, waar de potloden van Bruynseel werden gemaakt. Er werd een kampvuurtje gemaakt, waar er werd genoten van de helderste sterrenhemel en van elkaars gezelschap. Rond 2u was het tijd om een poging tot jagen te ondernemen. Met een iets kleinere groep wandelden we een dik halfuurtje, maar de regen zorgde ervoor dat we moesten terugkeren. Geen dieren gezien en dus ook niets geschoten…
Zondag werd er een beetje uitgeslapen, gezwommen, gechilled en gekaart (chinese poker). Na het middagmaal trokken we terug naar de stad. We zagen nog een very dangerous gifslang, die jacht maakte op een kikker. Deze indrukwekkende gifslang kan, zoals de cobra, haar hoofd helemaal oprichten. We maakten nog enkele tussenstops: – aan een kreekje om ons te verfrissen in het koele zwarte water. – In een stukje savanne (lees een bijna stortveld) mochten we eens schieten met het jachtgeweer van Dion. Er waren drie doelwitten: een colafles in een struik, een computer en een bakeliete wc-pot. De meeste onder ons schoten raak en de tourleiders waren best onder de indruk van de Belgen. Joachim kreeg als bijnaam: Kuifje (vanwege zijn korte haarsnit). Maar ook Kuifje in Suriname schoot raak… – In het laatste dorpje voor de asfaltweg speelden we een potje voetbal tegen de “locals”. De voetbalkunsten van de plaatselijke voetballers konden we helaas in de verste verte niet evenaren. We verloren met 2 – 1.
Rond 23u kwamen we aan in de Agillalaan en nadat alles was uitgeladen, fietsten we terug naar onze Surinaamse thuis. De natte spullen werden nog snel opgehangen, waarna we uitgeteld in bed kropen.

Maandagvoormiddag werden de activiteiten van Accent op Talent voorbereid, want de laatste twee weken stage zijn ingezet. Om 15u30 gingen we na 2,5 weken terug aan de slag… De opkomst was erg teleurstellend, er waren namelijk maar drie kinderen. Opsteker: alle drie kinderen hadden hun paasbundel gemaakt.

 Wat staat er nog op het programma:
Nog meer “Accent op Talent time”
Trip naar Galibi (een strand waar de gigantische lederschildpadden hun eieren komen leggen)
Volgende week nieuwe testen afnemen
Vrijdag 8 mei: slotfeest van het project

En als afsluiter een Surinaamse wijsheid:

Mi na afu sensi, nowan kan broko mi.strong

 Ik ben een halve cent, niemand kan mij omwisselen.
(= ook al ben ik klein, niemand kan mij breken)

Geef een reactie

Witte Marie

april 17, 2009 bij 8:16 pm (week 10 - Witte Marie)

Donderdag was het weer tijd voor een uitstap naar Paramaribo Zoo, maar deze keer met de 2e klas. De kinderen waren minder goed op tijd dan de 1e klas, maar om 14u30 waren er 7 kinderen (van de 12) en we vertrokken met een kleine vertraging. Ook deze kinderen waren onder de indruk van de dieren en ook zij speelden uitgelaten in de speeltuin. Ze hadden er duidelijk plezier in. Hoogtepunt van de dag: de Amerikaanse alligator werd gespot in het water dat overwoekerd is met groene plantjes. ’s Avonds gingen we uiteten in ’t Vat. Het was donderdag en het terras was gelukkig niet overladen met een bende Nederlanders. Na een uur wachten hadden we ons eten nog altijd niet ontvangen… Onze bestelling was niet goed doorgegeven. What a bummer! De magen kregen het zwaar te verduren, maar om 22u45 hadden dan toch de bestelde gerechten. Echt genieten was er niet bij, want onze honger moest zo snel mogelijk gestild worden. Schranzen maar! Na deze tegenvaller trokken Niky en Vincent naar Zanzibar voor funky beats. Pia, Carmina en Joachim gingen voor Party Hardy naar Havana lounge. Daar aangekomen was het salsa-uurtje nog niet voorbij. We gaven onze ogen de kost aan de hevig dansende paartjes, want sommige konden er wel wat van. Na een tijdje kwamen ook Bianca, Ellen en Marijke aan in de Surinaamse Café Local. Er werd gedanst tussen de drukte, want de keet was overladen vol. En toen… speelde de DJ de ene Hollandse schijf na de andere (er is een nacht, Marco Borsato, Franske Bauer, …). Joachim, Carmina en Pia ontvluchten deze foute schijven en keerden huiswaarts. Vincent en Niky waren al eerder terug, maar zij beleefden nog een spannende nacht. Er stond een vreemde pick-up in de straat en de overbuurvrouw was aan het roepen naar de vreemde snuiters. De mannen gingen lopen en de politie arriveerde niet veel later. Vincent en Niky hoorden hoe de voorpoort werd opengeschoven en er mensen over het knarsende grind wandelden. Het geluid van een opgespannen geweer volgde en daarna werd er geroepen naar onze huisbewoners. Het bleek de politie te zijn, die op zoek was naar mogelijke inbrekers… Best spannend.

Vrijdag stond een fietstocht naar Nieuw-Amsterdam op de planning. Maar er moest ook nog worden ingepakt voor de 4-daagse naar Blanche Marie. We konden onze spullen al op voorhand afgeven, zodat er meer plaats op de busjes zou zijn. Pia, Joachim, Carmina en Ellen deden braafjes wat er gevraagd was door de organisatie, maar al gauw bleek het 12u te zijn… Niet echt het tijdstip om aan een fietstocht te beginnen. Het plan werd dus afgeschaft en we dachten eraan om naar de stad te trekken met het openbare vervoer. We hadden stilaan door dat meeste winkels op “de baan” gesloten waren en dat er weinig verkeer was. Het was namelijk “Goede vrijdag”, een feestdag. De meeste winkels zijn dan gesloten en openbaar vervoer is zeldzaam. Plan B werd dan ook geschrapt, want ook in de stad zouden de winkels gesloten zijn. Tijd voor plan C: gaan zwemmen, want het was ondertussen broeierig warm geworden. Onze zwemkostumekes aangedaan, naar het zwembad gefietst om op een tegenvaller te stuiten. Het zwembad was ook gesloten op “goede vrijdag”. Wat een baaldag… Er werd dan maar geluierd op het terras om krachten te sparen voor de avontuurlijke trip naar Blanche Marie. ’s Avonds werd er gegeten en afgewassen.

We werden zaterdagochtend om 5u verwacht op het Onafhankelijkheidsplein. Niky en Vincent keken die avond nog gezellig een filmpje en de andere kropen in bed. Joachim was dan wel om 22u in bed gekropen, maar om 00u was hij nog steeds aan het woelen. Uit verveling heeft hij dan maar zijn teennagels geknipt om het woelen even af te wisselen. Om 3u45 ging de wekker. Er werden vluchtige douchkes genomen en nog snel de laatste zaken ingepakt. Met de taxi naar het plein waar al andere stagiaires stonden. Er waren ongeveer 60 stagiaires en die moesten verdeeld worden over drie busjes. We hadden geluk met de verdeling: geen luidkelige Nederlanders, maar aangename en rustige Nederlanders en toffe Belgen (Sofie, Jalke en Dorien zijn medestagiaires bij SUCET, zij studeren logopedie). Om 5u30 was het vertrek gepland, maar het werd iets later (zoals gewoonlijk). Om 6u vertrokken we dan richting Blanche Marie. De rit zou 13u duren over een hobbelige zandweg tussen de dichte jungle. De favoriete cd van den busdriver werd zo ongeveer 5 keer gespeeld. Geen Akon meer voor ons! Er werd regelmatig gestopt om de benen te strekken en een plasje te maken. Voor de chauffeur leek het wel een uitdaging om altijd eerst te rijden… Om 9u30 werd er ontbeten met een adembenemend uitzicht op de Saramaccarivier. Om 14u30 werd er gestopt in Witagron, het dorp waar Diego, de reisleider, van komt. Daar werd een uitgebreid buffet uitgestald voor consumptie. Op dat moment werd er gezegd dat het nog 3 à 4 uurtjes zou zijn tot Blanche Marie. Helaas lag de weg er slecht bij. Er moest regelmatig worden uitgestapt om door de modder te lopen of over gammele bruggetjes te wandelen ( gammel als in: losse of ontbrekende planken en gigantische gaten!). Zo kon de bus gemakkelijk door of over deze hindernissen. Wanneer we dan aankwamen? Tegen 21u30 was onze bus als eerste aangekomen. De andere bussen waren blijven steken in de vettige modder en moesten er door pick-ups worden uitgetrokken. Zij kwamen 2 uurtjes later aan. De vermoeiende rit zorgde ervoor dat het al erg snel stil werd in het resort aan Blanche Marie. Op zondagochtend werd het al vroeg dag, want het ontbijt was om 8u. We konden dan ook eindelijk in het daglicht zien waar we waren beland. Het resort had zijn beste tijd gehad. De accommodatie zag er vervallen uit, want de omliggende picknicktafels waren doorgerot en de kamers met bedden zagen er niet erg uitnodigend uit. (Gelukkig sliepen wij in hangmatten!) Maar de omgeving en het uitzicht zorgden ervoor dat dit alles onbelangrijk werd. Na het ontbijt maakten we een kleine wandeling naar de moederval van Blanche Marie. De watervallen waren very very very impressing! Het was ongelooflijk mooi en het geluid van de vallen was enorm. Het was idyllisch, magisch en fantastisch! Na het uitgebreid trekken van foto’s hebben we even gebaad met het uitzicht op dit natuurwonder. We moesten wel goed opletten tijdens het baden, want de stroming was bijzonder sterk! En meedrijven met de rivier en ondertussen hobbelen op stenen is geen aanrader en is uiteraard gevaarlijk, want ge weet nooit waar ge belandt! Hierna trokken we naar de “massagevallen”. Tussen de stenen stroomt het water en als ge er tussen gaat liggen, geeft het water je als het ware een massage. Er werd genoten van het weer en water. Maar het moest allemaal iets te snel gaan naar onze goesting… Er werd afgewisseld in shiften en dus moesten we na een 45-tal minuutjes plaats maken voor de volgende groep. De rest van de dag verliep vrij ongeorganiseerd. Er werd niet duidelijk verteld wat de planning was, want er was namelijk geen planning voor deze dag. We vulden deze middag dan maar in met baden in de rivier, babbelen, hangen in de hangmat, boekjes lezen, … in een heet zonnetje. ’s Avonds was er een jungle-disco gepland. Deze werd op gang getrokken door 3 “stoelendansen”. Joachim deed tot tweemaal toe mee, maar werd er al snel uitgestoeld. Na de derde stoelendans was bij meeste de vermoeidheid toegeslagen en zij gingen slapen. Enkel Sofie en Joachim bleven nog wat hangen en dansen en Joachim raakte aan de praat met Jerry, een kok tijdens de trip en ook wel bekend als “Hoppi”, want hij is vele jaren Hopman (leider) geweest in de scouts. Zondagochtend werden we om 9u verwacht om te ontbijten. In de voormiddag kregen we vrijaf. We mochten doen wat we wilden, want de organisatie moest een touw spannen over de Nickerierivier om naar de Eldorado-vallen te gaan. Pia, Carmina en Sofie zonneklopten op een eilandje in de rivier. Joachim, Marijke en Jalke wandelden nog eens naar de indrukwekkende Blanche Marie en de kindersoela (kinderval). Bianca, Dorien, Niky en Vincent nestelden zich bij de massagevallen, daar genoten ze van de massages en het zonnetje. In de namiddag werd er gewandeld tot aan een rivieroever waar een touw was gespannen. “Hoppi Jerry” kwam Joachim steeds opzoeken om te babbelen, want babbelen kon hij goed… heel goed. Het touw over de rivier moest hulp bieden om de rivier over te steken, want er was een heel sterke stroming. Vincent verloor onderweg zijn slipper en moest een eind tegen de stroming in zwemmen. Gelukkig is hij ondertussen al een professionele waterrat en vormde dit geen probleem. Dan moest er nog een klein stukje worden geklommen naar de mooie waterval van Eldorado. Dit is een waterval die zich in lagen naar beneden vormt tussen stenen en mos. T’was er best glad (Pia heeft het mogen ondervinden) ! ’s Avonds was er een kampvuur gepland, maar van de beheerder mocht dit niet… Het werd een kaartavondje met spelletjes als stronten en schoppen 7. Verder ging de avond rustig voorbij. Dinsdagochtend werden we verwacht om 7u30 om de vrachtwagen in te laden. Maar op dat uur moest er nog door iedereen ontbeten worden. De planning liep dus al goed achter… Om 9u vertrokken we met de bus naar Paramaribo. De afstand is ca. 320 km, maar we deden er welgeteld 15 uur over. De staat van de wegen is soms erbarmelijk. Slapen lukt niet goed, want je hobbelt van je stoel en botst met je hoofd tegen de ramen of stoelen. We werden weeral getrakteerd op een hoogstaand staaltje muziek: pompen van Trafasi was den bushit!
De eerste twee keren was het grappig, de laatste 7 keren werd het vervelend…  Check: http://www.youtube.com/watch?v=35tl8OSjYx8
Om 23u15 kwamen we dan eindelijk aan in Paramaribo. De bagage werd uitgeladen en de rugzak van Vincent werd gewisseld met die van een ander… Ze kregen de telefoonnummer door om de rugzakken te wisselen. Iets voor twaalf bereikte iedereen onze Surinaamse thuis. Er werd gedoucht en meteen in bed gedoken, want iedereen was totall loss!

Woensdag werd er dan ook uitgeslapen. Het plan was eigenlijk dat de fietstocht van vrijdag naar Nieuw-Amsterdam op woensdag doorging, maar de busrit van Blanche Marie had iedereen afgemat. Carmina en Pia trokken naar de stad, Niky en Vincent gingen eerst even internetten en Joachim was van plan om naar de Barber shop (kapper) te gaan om zijn overwoekerende haardos te laten knippen. Joachim stond op het punt te vertrekken, maar helaas was de sleutel niet in huis en het huis onafgesloten achterlaten was en is geen plan… Hij vulde zijn dag met het terras en zijn kamer te keren, het aanvullen van het leerlingvolgsysteem en het schrijven van dit weekverslag.
Gisteren is de wandelvierdaagse begonnen in Paramaribo. Dit is een soort stoet, die door de straten van Paramaribo gaat. De groepen die meewandelen zijn uitgedost in traditionele of hippe kledij en dansen op de muziek van de begeleidende brass band. De stoet vertrekt steeds achter onze hoek, dus genieten we steeds weer van de sfeer en muziek. ’s Avonds keken Vincent en Niky naar de animatiefilm “Igor” (helaas bleef hij hangen aan het einde…). Carmina, Pia en Joachim hadden afgesproken met Bianca, Marijke en Ellen om iets te eten in de Zus en Zo. Iedereen was toch nog een beetje moe van de hevige 4-daagse Blanche Marie, dus laat werd het niet.

Donderdag was het de laatste dag in Suriname voor Carmina. Zij trok samen met Pia naar de stad voor nog laatste shopkes en souvenirs. Terwijl Joachim telefoneerde met het thuisfront, wasten Niky en Vincent hun kledij. Om 15u namen we gezamenlijk afscheid van Carmina, waarna ze met de taxi vertrok naar de luchthaven. Joachim raapte al zijn moed bij elkaar en trok naar de lokale Barber Shop. Hij nam plaats en vertelde hoe hij z’n haar wilde… Waarop de kapper de tondeuse nam en korte metten maakte met de weelderige haarbos van Joachim. Deze dienst heeft hem welgeteld 10 SRD of nog geen € 3 gekost. Groot contrast met wat je betaalt in een Belgische kapper. In de middag keken we met z’n allen naar de stoet van de wandelvierdaagse. Na het eten (Spaghettio Bolognese) wilden we de aankomst van de stoet zien. Op weg zagen we een aapje met een t-shirt en pamper aan de leiband. Een zielig zicht… De stoet liet even op zich wachten, maar ons geduld werd beloond. De groepen van de wandelvierdaagse zagen de finish in zicht en gaven hun laatste energie. Na dit evenement verfristen Pia en Joachim zich voor een avondje Havana Lounge, terwijl Vincent was ingedommeld in de hangmat. Hij bleef samen met Niky thuis om nog een filmpje mee te pikken (“Milk”), de H L is niet echt hun ding.

Vrijdag werd er uitgeslapen. We planden een dagje werken aan het eindwerk. Terwijl Niky en Pia alvast begonnen, legden Vincent en Joachim nog een huisbezoek af.

Wat staat er nog op het programma?

Huisbezoeken
Reünieparty Tigri Tours Blanche Marie op zaterdag in Chillz
Fietsen naar Nieuw Amsterdam!
Eindwerken!
Trip naar Tibiti – overleven in de jungle…met gids
Genieten van de paasvakantie

En de Surinaamse wijsheid van de week:

Fosi ye swari a awarra-ko, luku efu a mang psa ie bakasei

Voordat je de awarrapit inslikt bedenk dan dat die wel via de bil naar buiten moet
(= Bezint eer ge begint)

Geef een reactie

Uitstapkes maken

april 9, 2009 bij 2:33 pm (week 9 - uitstapkes maken)

 Zaterdag werd er zowaar gechilled in Place Augusto. Het weer was wat overtrokken en niet echt uitnodigend om de stad in te trekken. Boeken werden bovengehaald, er werd gehangmat, tijdschriften gelezen en er werd wat administratie gedaan voor Accent op Talent. Rond 15u30 hadden Carmina en Pia een plotse opflakkering van energie en trokken zij even naar de waterkant alwaar ze plaatselijke gerechtjes proefden.

’s Avonds werd er rijst met kippenschnitzels gegeten. De rijst moest onze woelige darmflora tot rust brengen. Daarna trokken we naar medestagaires van SUCET, waar we waren uitgenodigd om iets te drinken. Er kwamen nog tal van andere stagaires langs (allemaal uit België). Er werden ervaringen uitgewisseld in een gezellige Belgische sfeer.

Rond 22u30 gingen we door, want… We had a show to catch! We hadden tickets voor het optreden van de reggae-artiest Richie Spice. Toen we aankwamen, waren de voorprogramma’s nog volop bezig en was er nog weinig volk. Totdat het tijd was voor “The Family” (de band van Richie Spice). De plaats voor het podium was ineens gevuld en de sfeer zat er meteen in. De keet ontplofte haast wanneer Richie Spice himself opkwam. De muziek was best te smaken, hoewel de liedjes meer en meer op elkaar begon te lijken (de intro was steeds dezelfde). Maar… Het was in ieder geval een geslaagd optreden.

 

Zondag was het vroeg dag… Om 9u kwam de broer van Diego, Rendell, ons oppikken voor een weekendje Overbridge. We waren nog niet goed en wel vertrokken en het busje viel in het midden van een straat stil… Geen benzine meer! Rendell herkende iemand in een autootje en samen reden ze om een bidon benzine.

Na nog wat tussenstops bij Diego thuis voor een koelbox, de supermarkt en een tankstation kon de rit naar Overbridge beginnen. Het weer zag er op dat moment veelbelovend uit, maar dat was maar voor even. Toen we net aankwamen aan de bauxietweg (bumpy ride again!), begon de regen weer met bakken uit de lucht te vallen. Het zorgde ervoor dat de weg er nog slechter bijlag en de rit net iets langer duurde. Bij aankomst was Pia misselijk van de bumpy-ride.

We kregen onze hut toegewezen en onze hangmatten kregen een mooi plaatsje. Het was even opgeklaard en we sprongen vlug in onze zwemkostumekes om een zwemmeke te placeren. Het water was best fris, maar aangenaam. De omgeving was nog aangenamer. Een indrukwekkend uitzicht over een bocht van Surinamerivier, jungle overal en een overwoekerde schipwrak aan de overkant. Het was ook enorm rustig op het resort en we hadden haast het gevoel dat we alleen waren.
De regen zorgde ervoor dat we allen in onze hangmatten kropen en genoten van een ultimate lazy Sunday. Boekjes lezen, dutjes maken, eten, … Toen de regen ophield was het tijd voor het iets grotere werk… De BBQ aansteken. Nergens was er iets van hout te bespeuren… Vincent heeft bij enkele hutjes wat bamboebladeren afgeplukt en deze waren perfect voor het aansteken. Het feest kon beginnen…  Niky hield een oogje op de gloeiende kolen en Joachim maakte met wat kruidenkaas de patatten gereed om in aluminiumfolie in de kolen te gooien. Net toen het vlees op de BBQ werd gegooid, kwam een “local” enkele vrijwilligers zoeken om te vollyballen. Een kolfje naar eigen hand voor Pia en Carmina, die al twee jaren professioneel bezig zijn met deze sport. Vincent en Niky voegden bij hen, toen Chef Joachim hen verzekerde dat hij het vlees in het oog hield. Het matchke was zo goed als afgelopen toen de eerste vlezekes gereed waren voor consumptie. Het werd een feestmaal to remember.

De duisternis viel over het resort en voldaan genoten we na in de hangmat. Niky en Vincent maakte nog een klein wandelingetje, terwijl Carmina, Pia en Joachim de bar checkte. Gene hoogvlieger… Enkel een bus vol hollanders, die een kaartje legde en wat babbelde. We kropen na ons nachtmutske in de hangmat.

 

Maandagochtend om 6u30 liep de wekker van Joachim af. Hij wilde de zonsopgang zien. Boven de hut was er blauwe lucht, maar de rivier was gehuld in een dikke mist. De zon kon er niet door, maar de mist trok langzaam op. Wederom indrukwekkende natuur, zeker toen de mist/dauw uit de jungle opsteeg. Toen de mist verdwenen was, kwam de zon met een brandende hitte tevoorschijn! Tijd voor verkoeling in het water. Er werd nog lekker genoten van zon, water, strand. Niky en Vincent hingen de hangmat aan de oever van de rivier, Carmina, Pia en Joachim lazen tijdschriftjes op het strand.

Om 11u40 kwam Rendell ons weer oppikken om naar Paramaribo city te gaan. Bumpy ride again, maar de terugrit leek veel korter te zijn… De weg lag er net iets beter bij dan op de heenreis.

 

In de namiddag was het “ouder-kind-bijeenkomst” van Accent op Talent. De ouders gingen samen met hun kinderen een vlinderschudbusje maken. Om 15u30 nog niemand te bekennen… Maar dan kwamen de kinderen met ouders druppelsgewijs binnenwandelen en uiteindelijk waren er toch 9 kinderen met ouder, zus of opa. Het was leuk om te zien hoe de ouders met hun kinderen iets samen knutselden. Sommige ouders hadden er echter zelf zo’n plezier in en lieten hun kind soms geen ruimte meer om zelf te knutselen…

Na het avondmaal (pita!) kropen we vermoeid in ons bed.

 

Dinsdag werd er lang uitgeslapen en gebruncht. Om 14u hadden we met de kinderen van Accent op Talent afgesproken aan NAKS, want om 14u30 vertrok de bus naar de dierentuin. Iedereen was ruim op tijd! Een uniek moment in Suriname. De kinderen waren een beetje woelig, want ze hadden nog nooit een uitstap gemaakt in groep. De busrit verliep uitermate vlot en ons tijdschema liep nog niet achter. Eenmaal aangekomen bij de zoo, maakten we eerst wat afspraken met de kinderen. En dan begon de wandeling in de zoo… De kinderen waren onder de indruk van de dieren die bijzonder actief waren (ondanks de hitte). Na een uurtje wandelen, kregen de kinderen een drankje en een koekje. Daarna mochten ze zich uitleven in de speeltuin, waar de kinderen zich op en top amuseerden. Tof om te zien!

Daarna ging de wandeling verder door de dierentuin. Bij het apeneiland maakten we nog enkele leuke groepsfoto’s als afsluiter van een mooie dag.

De busrit terug naar NAKS verliep bijzonder stil, de kinderen waren allen uitgeput.

 

Rond 18u45 waren wij thuis en moesten we ons snel gereed maken, want de de “teach-in” van Blanche Marie begon om 20u (uitleg, kennismaken van de andere mensen). We maakten nog een tussenstop aan de Zanzibar, waar Bianca, Marijke en Ellen zaten. Onze honger nam de overhand en we bestelden toch nog iets, want te laat komen is geen probleem in Suriname.
Rond 20u15 kwamen we aan in de Chillz voor de teach-in, die nog lang niet begonnen was. Om 20u30 begon Diego aan een spraakwaterval van informatie en mopjes. De koks en gidsen werden voorgesteld, de planning werd overlopen en de praktische informatie werd meegegeven op papier.

Na deze “vergadering” keerden we huiswaarts om uit te rusten van de vermoeiende dag. De meeste kropen in bed, alleen Carmina en Pia waren nog aan een leesboek gekluisterd.

 

Woensdag werd er nogmaals uitgeslapen (het begint te lukken!). Carmina en Pia besloten om op koopjesjacht te gaan in de Ma retraite Mall. De jacht eindigde in de shopstraten van Paramaribo, want in de shopping mall waren ze al snel uitgekeken. Niky en Vincent gingen ondertussen genieten van een lekkernij in de “Lekker!”. Iedereen was het huis uit, behalve Joachim. Tijd om het huis eens onder te handen te nemen, dacht hij. Het terras werd met nat gedweild, de benedenverdieping werd gekeerd en ja… ook de vloer van de badkamer werd terug wit.

Iedereen keerde op tijd terug om gezamenlijk naar NAKS te vertrekken voor de ouder-kind-bijeenkomst voor de 2e klas. Enkel Carmina bleef lekker luieren én terecht: het was beklemmend warm!

De ouder-kind-bijeenkomst werd een grote teleurstelling. Om 16u waren er drie kinderen, waarbij twee met een ouder. Om 16u30 kwam er nog een kind met moeder binnengewandeld. De knutselactiviteiten gingen sneller dan bij kinderen van de 1e klas en om 17u15 zat het erop. Alles was klaar, de ouders werden bedankt voor de aanwezigheid, de informatie voor de uitstap werd nog eens overlopen en dan mocht iedereen beschikken.

’s Avonds gastronomisch genoten van Argentijnse steak met puree en tayer-blad (een soort spinazie). Weeral lekker gegeten!

 

Wat staat er nog op het programma:

Uitstap naar de dierentuin met de 2e klas

Party Hardy in Havana Lounge? (het wordt nu toch wel eens tijd!)

Fietstocht naar Nieuw-Amsterdam

Trip naar Blanche Marie van zaterdag 11/4 tot dinsdag 14/4
(klaar staan om 5u, want het is 13 uur rijden in een bus!)

Donderdag 16/4 vertrekt Carmina terug naar België

 

En om af te sluiten een Surinaamse wijsheid:

 

Betre mi mati mandi mi boto no boro.

 

Liever een boze vriend dan een gat in mijn boot.

(= het is het een of het ander)

1 reactie

Peperpot en peperpoep

april 9, 2009 bij 2:23 pm (week 8 - peperpot en peperpoep)

 Hier zijn we weer! Het is een tijdje geleden dat we iets hebben geschreven, maar de vermoeidheid slaagt soms genadeloos toe…

Donderdag was het vroeg opstaan. Om 8u werden we verwacht op de DOTH-school om een kijkje te nemen in de klassen. Het was weer een ervaring…

Pia en Joachim startten in klas 2b, terwijl Niky en Vincent zich achteraan in een eerste klas zetten om te observeren.

Een wiskundeles gaat als volgt: de leerkracht schrijft vraagstukken op het bord, leest ze voor en de kinderen volgen mee. Daarna wordt een kookwekker gezet en in die tijd moeten de leerlingen de vraagstukken overschrijven én maken. Het overschrijven nam de grootste tijd in beslag. Joachim ging even rond om in de schriftjes te kijken… Bij de meeste kinderen was er nog niet veel te zien nadat er een kwartier was verstreken. Bij het oplossen van de oefeningen mochten de kinderen hun persoonlijk honderdveld gebruiken. Maar daaruit bleek dat de meeste kinderen dat niet konden gebruiken. Ze telden alle richtingen uit, behalve de juiste…

De kookwekker ging af en de meeste kinderen kwamen spontaan hun schriftje afgeven ook al waren ze nog niet klaar.

Voor ons was dit het signaal om een andere klas te bezoeken. Niky en Pia gingen naar 2a en Joachim en Vincent gingen naar 1b. De leerkracht van 1b was afwezig en een oude dame (eigenlijk magazijnierster van de school) probeerde de 30 kinderen een beetje in het gareel te houden: de kinderen vochten, liepen door de klas, riepen door elkaar, namen elkaars spullen af, … De juf van de parallelklas kwam af en toe om de orde te handhaven en oefeningen op te geven.

 

Na deze ochtend keerden we even naar huis om een middagmaal te nuttigen. Daarna was er tijd om nog wat in orde te maken voor activiteiten in de namiddag of voor het dagelijkse dutje.

Om 15u30 was het weer Accent op Talent-time. De kinderen beginnen spontaan te praten, kunnen af en toe hun mening geven en zijn onze werkmethode min of meer gewoon.

’s Avonds waren we weer op… Geen energie meer om uit de bol te gaan in Havana Lounge. De mensen die nog steeds denken dat we hier de vakantieganger uithangen, slaan de bal volledig mis!

 

Vrijdag was uitslaapdag. Voor een keertje werd het later dan 8u30. We ontbeten gezamenlijk, waarna Pia en Niky richting stad trokken om uitgebreid te gaan shoppen, shoppen en nog eens shoppen. Joachim nam de tijd om de knutselruimte snipper- en rommelvrij te maken. Er ontstond plots meer ruimte in het huis. Ook de badkamer kreeg de wekelijkse poetsbeurt. Vincent nam de opstapelende afwas onder handen en vertrok richting BOG voor malariapillekes, waarna hij nog een fietstochtje door de stad maakte.

De “shopaholics” kwamen voldaan terug, waarna we met z’n allen naar Zanzibar trokken om met de meisjes van de Seringstraat te gaan eten. Lookbroodjes, pasta, biefstuk, salades en cocktails waren aanwezig. Daarna gingen we nog naar ’t Vat om een dessertje te eten. Het terras was druk bezet door Nederlanders, maar we konden toch nog een tafeltje bemachtigen. Er was een bandje aan het spelen, maar dit werd onderbroken door enkele Nederlanders die hun “kunnen” wilden showen: beatboxen en een zielige drumsolo.

 

Zaterdag ondernamen we een fietstocht naar de overkant. Met de korjaal van “Opa” gingen we naar Meerzorg aan de overkant. “Opa” bracht ons eerst even naar het wrak Goslar in het midden van de rivier. Deze Duitse boot is ten tijde van WO II tot zinken gebracht om de rivier te blokkeren. De rivier is breed genoeg en andere boten kunnen er toch nog langs. Geen reden dus om dit wrak uit de rivier te halen en zo hebben wij met onze voeten op dit wrak gestaan. Een vreemde bezienswaardigheid…

Na dit intermezzo bracht “Opa” ons naar de overkant en fietsten we richting Nieuw Amsterdam. De sfeer aan de overkant is helemaal anders. Het is er minder druk, landelijker en er is nog veel jungle te zien.
Na een tijdje fietsen in de hitte van de brandende zon, hadden we nood aan een drankje. Een gezellig terrasje bracht verkoeling en de barman raadde ons aan om even naar plantage Peperpot te fietsen. Zo gezegd, zo gedaan… De weg naar plantage was vermoeiend, want we moesten fietsen door mul zand. Onder weg kwamen we heel wat oude sluizen tegen om de vroegere plantage te voorzien van water. De plantage is dan wel verwaarloosd, maar we zagen nog restanten van de koffieplantage. Oude huizen, een opslagplaats, een stukje treinrail én veel overwoekerde velden. Best indrukwekkend!
Het was al iets te laat om nog de grote fietstocht naar Nieuw Amsterdam te ondernemen en dus keerden we op een gezapig tempo terug naar de overzetbootjes van Meerzorg. Onderweg stopten we even aan enkele fruitstalletjes en aten we heerlijke bananen, vreemde vruchten, kokosnoot en we dronken ook wat kokosmelk. T’was lakker zeule!

 

Zondag was rustdag. We namen onze tijd om uit te rusten van de vermoeiende week en fietstocht. We werkten ook nog aan het project: hoekenfiches uitschrijven, leerlingvolgsysteem aanvullen, didactisch materiaal ontwikkelen, … U kent het ondertussen wel.

Ook contact onderhouden met het thuisfront behoorde tot een van de zondagactiviteiten

Maandag begon de nieuwe week. ’s Ochtends was er nog even tijd om wat voor te bereiden voor Accent op Talent-time. En dan sloeg het weer om… De regen viel met bakken uit de lucht. We verwachtten niet veel kinderen (de regen is hier een geldig excuus), maar er verschenen toch 8 kinderen. Met deze kinderen deden we de voorziene activiteiten. De avond ging rustig en vredig aan ons voorbij.

 

Dinsdag ongeveer hetzelfde stramien. Opstaan, ontbijten, voorbereiden, eten, Accent op Talent, eten, slapen.

 

Vincent had de voorbije dagen al heel wat ouders aangesproken of gebeld om huisbezoeken te regelen. Woensdag was de eer aan Niky en Vincent om het eerste huisbezoek af te leggen. De huisbezoeken zijn nuttig om de thuissituatie van het kind te zien en eventuele linken te leggen met zijn/haar gedrag. De vader en moeder spreken over het gedrag is bijzonder verhelderend.

Pia en Joachim trokken richting stad om te informeren hoeveel een hut kost bij Overbridge, een resort aan de Surinamerivier met een aangelegd strandje. Daarna werden we verwacht op het terras van ’t Vat. Diego, reisleider van Tigri Tours, had laten weten dat hij daar ging zijn om de betalingen te regelen voor de trip naar Blanche Marie.
We moesten even wachten, maar dit gaf ons de tijd om iets te eten. Joachim nam de “special of the day: pindasoep”. Nen topper! Pia ging voor de cassavesoep (volgens Pia: vol-au-vent in soepvorm). Niky voegde zich na het huisbezoek erbij en nog wat later kwamen ook Bianca, Marijke en Ellen. Vincent had afgesproken met een organisator van een cultuurhuis en ging daarna meteen naar NAKS.
Diego kwam rechtstreeks van school (hij studeert bedrijfseconomie en -statistiek). Hij legde de planning nog eens rustig uit, waarna de overdracht van het geld gebeurde met een kwitantiebewijs.

De regen wist nog steeds niet van ophouden… In tegendeel het begon zelfs nog harder te regenen. Niky, Pia en Joachim hadden geen zin om zeiknat op NAKS aan te komen en twee uur les te geven in natte kledij. Da’s ni te doen, da’s om ziek van te worre! Dus namen we een taxi om droog aan te komen. Ondanks de felle regen wisten ook nu acht kinderen van de twaalf de weg naar Accent op Talent te vinden. De activiteiten lopen haast op rolletjes!

Na Accent op Talent-time terug naar ’t Vat, want daar stonden onze fietsen nog en een nacht onbewaakt laten… Da’s ni veilig. Het was ook minder beginnen regenen en zo bereikten we onze Surinaamse thuis best droog.

Na het avondeten vielen we (zoals vaak) als een blok in slaap…

 

Donderdag waren er nog meer huisbezoeken gepland. Nu ging Vincent met Joachim op stap. Joachim en Vincent waren onder de indruk van de omstandigheden waarin sommige kinderen moeten wonen. Er stonden drie houten huizen achter elkaar op het perceel. De jongen woonde samen met zijn broers en zussen in twee kamers. Moeder woonde in het binnenland en vader was haast onbereikbaar… Toch even slikken om te zien hoe een leeftijdgenote van 23 jaar een huishouden van 5 probeert recht te houden.
Daarna gingen Joachim en Vincent nog een huisbezoek doen en dit verliep “kort en bondig”.

Ondertussen bereidde Niky en Pia een groot spel voor. Pia ging namelijk een vriendin, Carmina, oppikken aan de vlieghaven en de rit heen en terug duurt best een tijdje, waardoor ze niet aanwezig kon zijn op Accent op Talent.  Carmina komt twee weekjes op bezoek.
’s Namiddags was het tijd om het grote spel te spelen. Het spel is een soort ganzenbord, waarbij de domeinen WO, taal en wiskundig rekenen aan bod komen. De kinderen van de klas werden verdeeld in drie groepen en waren enthousiast en aandachtig bij het spel. Ze hadden nauwelijks door dat ze aan het leren waren! Het spel was dus geslaagd!

’s Avonds was er een pastasalade voorzien en werd onze gaste verwelkomd. Rustig babbelend kropen de uurtjes voorbij tot de slaap de overhand won en ieder in z’n bed kroop.

 

Vrijdag trokken Pia, Carmina en Joachim de stad in om tickets te kopen voor het optreden van de reggae-artiest Richie Spice op zaterdag. Daarna trokken ze naar de Saramaccastraat voor een hangmat, hangmatklamboe en touw.

Niky en Vincent boekten een hut voor zondag en maandag op Overbridge. We ontmoetten elkaar op het werkoverleg van stichting Sucet. Bijna alle begeleidsters van Steuntje in de Rug (SIR) waren aanwezig op deze vergadering. Er start nu een nieuw kwartaal en er worden kinderen getoetst en geselecteerd voor SIR. Ook wij moesten een woordje uitleg geven over wat Accent op Talent inhoudt: de werkvormen, de thema’s, de oefeningen, … Er waren heel wat begeleidsters geïnteresseerd aan het luisteren…en sommige willen zelfs meer informatie.
We moesten iets vroeger door, want er was nog een huisbezoek gepland. De ouders hadden met Niky, Vincent en Joachim afgesproken aan een binnenspeeltuin, want ze zijn aan het verbouwen en wilden ons niet in die staat ontvangen. Het was wederom een boeiend en verhelderend gesprek.

’s Avonds aten we de overschot van de pastasalade… Hoewel het aardig smaakte,  aten Carmina, Pia, Niky en Joachim hun bordje leeg. Joachim werd die nacht wakker om 5u30 met een woelige darmflora. Een (lang) bezoekje aan de wc gaf duidelijk aan dat er wel degelijk iets slecht was aan die pasta. S’ ochtends bleek Carmina, Niky en Pia ook last te hebben aan de darmen van de vervallen pasta…
Die dag werd er zowat geluierd, gewerkt, gelezen, … Om 15u30 vertrokken Pia en Carmina om een bezoekje te brengen naar de stad.

 

Wat staat er nog op het programma?

Concert van Richie Spice op zaterdagavond

Bezoek aan Overbridge van zondag op maandag

Ouder-kind-bijeenkomsten van de 1e en 2e klas

Teach-in over Blanche Marie in bar Chillzz op dinsdagavond

Uitstap naar de dierentuin met de kinderen van Accent op Talent

Huisbezoeken afleggen

Fietstocht naar Nieuw-Amsterdam
Trip naar Blanche Marie (binnenland) van 11/4 tot en met 14/4

 

En als afsluiter een Surinaamse wijsheid:

 

Pramis koro no e fat kaw.

 

Beloofde kool maakt de koe niet vet.

(= praatjes vullen geen gaatjes.)

 

 

Abu!

 

  

Op een berg daar stond een stier

Hij gaf geen melk, maar Parbobier

Geef een reactie

Sweaty lazyness!

maart 29, 2009 bij 7:00 pm (week 7 - sweaty lazyness)

 Zoals gepland gingen we donderdagochtend een kijkje nemen op de Sint-Jozef school. We wilden eens weten hoe de kinderen, die we begeleiden, het in de klas doen. Een beetje jammer dat er geen “groet-de-vlag” moment was, want dat wilden we wel eens zien.

Pia en Joachin namen eerst een kijkje in de 1e klas. De juffrouw van 1b was ziek en de kinderen zaten met 40 (als sardientjes in een blik) in de klas. Hevig om te zien!

Bij ons start de dag met een klein klasgesprek… Hier is er eerst een gebed en dan zingen ze hevige Katholieke liederen (“Zit je in de put, dan trekt Hij je eruit!”)

Niky en Vincent namen een kijkje in de 2e klas. Zij hadden het gevoel dat de klaslerares zich inhield met roepen… De kinderen werden voor schut gezet en er werd eens goed mee gelachen.

Hierna volgde een speeltijd (rennen mag niet!). De kinderen mochten ook niet in de regen, dus zaten ze op elkaar geprakt. Vechten op de speelplaats is trouwens spelen. Geen toezichters (de leerkrachten zijn blij dat ze even kinderloos zijn).

Na de speeltijd wisselden we even van klas. Joachim en Pia hadden het genoegen om een Godsdienstles bij te wonen. Van een brainwash gesproken…

Niky en Vincent zaten in de 1e klas, toen de leerkracht volgende quote zei: “We zijn allemaal militairen. Wij moeten 5 minuten stil liggen, want anders valt de BOM!”. Op dat moment moesten de kinderen overliggen (handen kruisen en hoofd op tafel), zodat de leerkracht persoonlijke financiën kan afhandelen. Ze had namelijk een leerling van een hogere klas boodschappen laten doen.

In de namiddag was het Accent op Talent-time. De activiteiten verlopen hoe langer hoe vlotter!

Na het werken snel naar huis voor een douche, want het was openluchtfilm in Zus en Zo. Lekkere pasta gegeten en daarna genoten van een mysterieuze film en van een Nederlandse griet met tanga die bijna tot achter haar oren te zien was. Zalig!

Na de film kregen we Jan Vaak op bezoek en zat er geen party hardy in Havana Lounge meer in.

 

Vrijdagochtend gingen Niky en Vincent een bezoekje brengen aan de school Martin Plet. Zij zagen dat er daar wel degelijk gespeeld werd tijdens een speeltijd en dat er toezicht was. De klasgroepen zijn wel enorm klein en toch zijn er veel leerachterstanden.

Ondertussen ging Joachim het verjaardagscadeau van Sanne meegeven met een kennis, die terug naar België keerde. Pia ging na een uurtje wakker zijn, toch even een dutje maken (het is meer dan een hobby!)

Tegen de middag trok iedereen de stad in. Niky ging voor een shopping-day, Vincent bezocht de campus van Sociaal Werk in Suriname, Joachim en Pia bezochten een handvol touroperators voor informatie in te winnen over de goedkoopste en voordeligste trip naar een volgend paradijs. Pia was op zoek naar een cd van Richie Spice, want deze artiest komt 4 april in Flamboyant Park. In een cd-winkel hebben ze enkel en alleen kopieën. Wil je een cd? Even wachten, want die wordt dan even gebrand. Je kunt ook een dikke map doorbladeren en je eigen ceedeetje samenstellen. Auteursrechten kennen ze hier nog niet…

’s Avonds hebben we een heerlijke koude schotel verorberd en kwam Winston, de gids van Brownsberg, langs voor een kort bezoekje. Hij kende namelijk nog iemand die in het bezit was van platen en Vincent wilde deze unieke kans voor nieuwe records niet laten liggen. Winston en Vincent vertrokken na het eten en de avond ging rustig babbelend voorbij aan Pia, Niky en Joachim.

 

Zaterdagochtend 9u: Joachim schoot meteen in actie om het smerige terras een stevige poetsbeurt te geven. Tegen dat de andere opstonden blonk deze vloer en ging Joachim er vandoor om contact te houden met het thuisfront.

De rest van de dag ging voorbij… Zweten, zonnen, poetsen (de badkamervloer is weer wit!, de wc, den afwas, den trap is gekeerd), gehangmat and last but not least party hardy in de Zsa Zsa Zsu. Enkel de girls zetten een stapje in het nachtleven. De jongens hadden geen zin noch energie voor een Surinaamse Café Local.

By the way: Deze dag merkten we dat onze koelkast het had begeven! Geen fris water, geen ijsblokjes, …

 

Zondag was er het plan om naar den overkant te fietsen. Niemand had fut, moed of  zin om de fiets op te stappen. Het was drukkend warm en het zweet stond op de bovenlip te parelen. Een zweetsnor als het ware.

De koelkast werd vandaag onder handen genomen. De buurvrouw was ingelicht en had meteen iemand gebeld.

De dag ging voorbij aan hard weirken voor het project. Didactisch materiaal knutselen, hoekenfiches, leerlingvolgsystemen, weekverloop aanvullen, verslagen opmaken, …

 

Maandagochtend meer van dit. Werken totdat het tijd was om onze stage te doen. Ook deze week werkten we rond het thema “Mijn lichaam en zintuigen”. Het leek ons eens leuk om te beginnen met een liedje zoals we geleerd hadden van onze leerkracht muzische vorming. Vol goede moed gingen we van start… Al snel werd duidelijk dat de kinderen dit nog nooit hadden gedaan. Ze bekeken ons met grote ogen en staarden vervolgens apathisch voor zich uit. Hoe meer moeite we deden, hoe minder reactie we kregen… We besloten er mee te stoppen, want het bracht niet op. Dag en nacht verschil met de reacties van Belgische leerlingen. We startten met de activiteiten, maar al snel werd duidelijk dat de kinderen ook last hadden van de warmte (het is hier om te bakken!!!)

’s Avonds werd er dan ook weinig gedaan. Bekomen van de warmte was prioriteit.

 

Dinsdagochtend werd er weer hard gewerkt. Nog meer didactisch materiaal ontwikkelen en hoekenfiches uitschrijven. We kregen bezoek van een onverwachte gast. Deze keer stond Dolly niet in het naastliggende moeras te grazen, maar Delly. Een kortademig, zielig en halfwit halfbruin paard. Ze heeft een wonde aan haar poot en haar hoeven + gebit zien er niet erg fris uit. Het is wel een erg hevig paard, want ze probeerde zich los te rukken van haar touw om in de schaduw te staan. Uiteindelijk stond ze onder ons afdak op onze oprit. We gaven haar enkele emmers met water, die in een mum van tijd leeg waren. Als dank legden ze enkele geurige mestdrollen op de oprit…

In de namiddag Accent op Talent-time in een vermoeiende hitte en ook ’s avonds weer bekomen.

Uitslapen is hier op deze moment niet mogelijk. Je wordt als het ware uit je bed gejaagd, omdat de lakens plakken van het zweet. En niet te vergeten: de overweldigende natuurgeluiden van ondefinieerbare dieren en honden!

 

Woensdag werden we verwacht om 12u op SUCET voor een tussentijdse evaluatie (op onze aanvraag). De rit naar de stad was afzien. Al zwetend fietsten we richting SUCET op het heetste moment van de dag. Resultaat: verbrandde huid.

Myrthe gaf tijdens de vergadering de hoofdpunten weer uit het verslag. Algemeen gezien zijn ze erg tevreden over wat we doen en bereiken. Goede feedback krijgen doet altijd wel iets…

Na de vergadering was het tijd voor een pitstop in de Power Smoothie: een broodje met milkshake. Daarna vervolgden we onze weg naar NAKS waar er al enkele kinderen wachtten op ons voor de activiteiten van Accent op Talent. Het verliep uitermate vlot en we waren allen tevreden toen we naar huis toe keerden.

 

Wat staat er nog op het programma?

Schoolbezoek aan de DOTH-school

Accent op Talent-time voor de 2e klas

Fietstocht naar den overkant!

Huisbezoeken afleggen (in de loop van volgende week)

Trip naar Blanche Marie boeken.

 

En als afsluiter een Surinaamse wijsheid:  

 

Esi esi bun, ma safri bun tu.

 

(snel is goed, maar langzaam is ook goed.)

= haastige spoed is zelden goed.

 

 

Geef een reactie

Arafat en kousenband

maart 19, 2009 bij 5:08 pm (week 6 - Arafat en kousenband)

Arafat en kousenband! Woensdag was het nationale feestdag, Holi Phagwa, het hindoestaans nieuwjaar. In de voormiddag hebben we gewerkt aan didactisch materiaal en onze administratie in orde gemaakt (zelfs op een feestdag werken we…). We werkten zo hard dat we de tijd een beetje uit het oog waren verloren en trokken tegen vier uur richting stad. Ondertussen kwamen we heel wat kleurrijke mensen tegen, die al aan het vieren waren. Bij Holi Phagwa is het de traditie elkaar te besmeuren met gekleurde talkpoeder en verf. Het eerste feestje hadden we net gemist, maar het was nog niet gedaan. Met z’n tienen trokken we naar de volgende partylocatie. Het werd een hevige fietstocht, maar het spektakel maakte alles goed. Het feest ging door op een groot voetbalveld (na de regen: zompige modderweide). Er waren verschillende groepjes die bollywood stijl muziek speelden. Joachim vond dat er veel gekke mensen rondliepen, de sfeer was aangenaam en de dansende mensen talrijk aanwezig (een aanrader dus). Na het bollywood festijn trokken we naar de fun-tu voor een chinees festijn, bami en nasi a volonté. Donderdag was het weer Accent op Talent tijd. De dag ging snel voorbij en ’s avonds bereidden we ons voor op onze trip. Vrijdagochtend, om 8 uur vertrokken we naar Brownsberg. Ingeburgerd zoals we zijn, kwamen we te laat aan. De bus was nog niet vertrokken, dus geen paniek. De busreis was een ervaring op zich. Na de highway komt er een rode bauxietweg, die richting binnenland gaat. Door de regen lag de weg er nog slechter bij dan gewoonlijk. Putten in de weg en modderpoelen zorgden ervoor dat we 5 keer per minuut een meter van onze stoel vlogen. A bumpy ride ! De gids, Winston, was een sociale veertiger die tien Belgen wel grappig vond. Hij kende een arsenaal van schuine moppen, zelf verzonnen one – liners en een heleboel informatie over de geschiedenis en de fauna en flora van Suriname. Hij had nog nooit echte Belgen ontmoet en vuurde de ene vraag na de andere af over de mentaliteit van echte Antwerpenaars. Hijzelf was een rasechte Surinamer, had al 6 vrouwen gehad en evenveel kinderen en gebruikte eigenaardige woordjes zoals arafat (= volmondig ‘ja’) en kousenband (= een vervangend vuil woord, denk aan: het gat van een koe). De eerste stop was berg en dal. Hier begonnen we aan een wandeling op de blauwe berg. Deze berg heeft een rijke geschiedenis, die onze gids Hans enthousiast en gepassioneerd vertelde. We hebben op de graven van ongeveer 5000 slaven gewandeld… Na deze indrukwekkende tocht waren we klaar voor het bootje varen op de Suriname rivier. Al kajakkend werkten we aan onze ultieme bruinheid en genoten we van de jungle rond ons. Na deze work out kregen we een maaltijd, bereid door onze kok ‘kokki’. Na het eten maakten we ons klaar voor het laatste van de dag: een helse tocht in de hoogte van de jungle. 11 kabelbanen stonden ons op te wachten. Het hoogtepunt was de kabelbaan over de Suriname rivier. Deze was 174 meter lang en had een indrukwekkende hoogte. Heel tof om te doen, maar doodsangsten werden doorstaan (vooral bij pia). Op deze kabeltocht hebben we een reusachtige vogelspin, van boom tot boom springende doodskopaapjes en een lantaarnvlinder gezien. Indrukwekkend ! Na deze avonturen vertrokken we in het donker naar Ston Island. Winston hield de sfeer erin door ons aan te sporen om liedjes te zingen. Al zingend kwamen we aan op het resort. Het was er pikkedonker en er sprongen heel wat slijmerige kikkers en padden rond. Veel van de omgeving hebben we toen niet gezien, maar de maan stond mooi aan de hemel. ’s Ochtends was het uitzicht adembenemend. Het resort lag aan de oever van een stuwmeer (1500 km² groot). Het stuwmeer is aangelegd doorheen het junglegebied en liet talloze dorpen onderstromen. Met de kracht van dit water wordt energie opgewekt om de aluminiumfabriek te voorzien van electriciteit. Er staan nog massa’s dode bomen in het meer en dit geeft een mysterieuze sfeer aan de omgeving. Het is er zo rustig dat je er zelf stil van wordt en enkel de zang van vogels en het gebrul van brulapen versieren deze magische stilte. Om 9u vertrokken we richting Brownsberg voor een fikse wandeling naar de Ireneval. De rit hiernaartoe was de moeite waard! Wederom een bumpy ride van formaat. De wandeling bestond vooral uit dalen, dalen en nog eens dalen over een glibberig kleiweggetje door een dichte jungle. Na twee uur kwamen we bij de waterval Irene. Een waterval die in verschillende lagen naar beneden komt. Fantastisch om te zien en verfrissend om eronder te staan! Na een daling komt steeds een … beklimming. Dus heel het dalende weggetje moesten we terug naar boven. Toen we eraan begonnen waren we nog nat van de waterval, na twee minuten waren we opgedroogd en boven aangekomen waren we nat van het zweet. Zalig! Na de ireneval bezochten we haar hevige broer, de leo val. We sprongen meteen in het water om ons te verfrissen. De stralen die naar beneden vallen zijn eerder pijnlijk dan ontspannend, want het water valt van meer dan 10 meter uit de hoogte. Maar het was de moeite waard. We waren totaal uitgehongerd na de wandeling en spurtten op Surinaamse stijl naar de schaft. Heerlijke bami en stroop! Na het eten wandelden we naar de top van de berg. Daar had je een panoramisch overzicht over het stuwmeer en de jungle. We werden er stil van… Op de terugweg hebben we enkele gifkikkers gespot, maar Pia was nog niet tevreden met de dieren die we gezien hadden. Zij deed aan apenspotting en met succes! We zagen minstens 7 brulapen in 1 boom. Na het panoramisch zicht werden we getrakteerd op heerlijke watermeloen en parbo. We waren klaar voor de terugweg. ’s Avonds maakte koki een heerlijke bbq en genoten we van een bad in het stuwmeer. We hingen onze hangmatten en maakten ons klaar voor een goede nachtust (twijfelachtig, want de hut stonk naar paardenmest). Na de bbq was er een (vrij zwak) kampvuur, alle Nederlanders waren al gaan slapen, het werd dus een rustig avondje. Een van de andere gidsen zong traditionele liederen met bijpassende dansjes. Hierna kropen we moe en voldaan in onze hangmatten. Om half 7 ging de wekker van Joachim, hij maakte zich klaar voor de zonsopgang. Als enige zag hij aan het meer de zon boven de jungle verschijnen. ’t Was schoon zenne! Na het ontbijt maakten we ons klaar voor een korjaaltocht ( een korjaal is een Surinaamse, smalle boot) op het stuwmeer. We vaarden tussen de dode bomen en genoten van de pracht en praal van moeder natuur. De eerst stop was aan een waterval. Deze beklommen we van rots naar rots en we douchten eronder. De tweede stop was aan een eilandje waar goudzoekers hun ding deden (golddigging you know). Na een korte zwempartij keerden we terug voor kip met rijst en kousenband (deze keer geen gat van een koe, maar echte bonen). Na het eten volgde nog een zwempartij in het meer om de brandende zon te ontwijken. Hierna was het echt gedaan en keerden we terug naar de stadsjungle. A bumpy ride again, arafat!! Het was vreemd om terug in de stad aan te komen, het contrast was zoo groot. Enkelen onder ons vlogen in de cocktails om het te verwerken, anderen trokken meteen naar huis om te wassen en te plassen. Maandag werd er uitgeslapen, het was zeker 8 uur toen we opstonden. We vlogen meteen in het werk: hoekenfiches uitschrijven en didactisch materiaal maken. ’s Namiddags was het weer tijd voor het echte werk. De opkomst was groter dan vorige week en het project verliep vlotjes en zotjes. Dinsdag en woensdag verliepen volgens hetzelfde spannende stramien: opstaan, eten, werken, eten, Accent op Talent time, eten, slapen. Spannend moment: er werd een doodskopaapje gespot in het buurtcentrum! Wat staat er nog op het programma? Schoolbezoek Film zien in zus & zo (Pan’s Labyrinth) Party hardy in havana lounge Naar de stad voor shopping en zaakjes regelen Naar den overkant van’t water geraken Lazy Sunday De ultieme bruinheid eindelijk bereiken En als afsluiter: een Surinaamse wijsheid We zijn ff het boekske kwijt maar zodra we het vinden, meer Surinaamse wijsheid!

1 reactie

« Oudere berichten

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.